10/17/2018

ΑΝΔΡΕΑΣ ΓΕΩΡΓΑΛΛΙΔΗΣ, ΑΝΤΙ-ΣΤίΧΟΙ


O Ανδρέας Γεωργαλλίδης σπούδασε Παιδαγωγικά, Ιστορία-Αρχαιολογία και Φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο της Κύπρου. Aκολούθησε μεταπτυχιακές σπουδές στη Φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο Paris Ι-Panthéon-Sorbonne και έλαβε το διδακτορικό του δίπλωμα στη Φιλοσοφία από το Πανεπιστήμιο του Sussex (UK). Εξέδωσε επτά ποιητικές συλλογές και το ποιητικό του έργο έχει μεταφραστεί και εκδοθεί σε δεκαέξι γλώσσες. Μετέφρασε το Tractatus Logico-Philosophicus στα ελληνικά (Ίαμβος, 2016) και είναι ο συγγραφέας του έργου From Theory to Mysticism: the Unclarity of the NotionObjectin Wittgensteins Tractatus (Cambridge Scholars, 2018), έργο το οποίο κυκλοφορεί και στα ελληνικά σε μετάφραση του ιδίου (Ίαμβος, 2018).


Από την Εισαγωγή του βιβλίου Ελάχιστα Περισσότερο άδειο

Αυτό το βιβλίο αποτελείται από μετρημένες λέξεις, οι οποίες δεν κατόρθωσαν να συναντηθούν σε στίχους ενός ποιήματος, στίχους που να μιλούν αληθινά για τον εαυτό τους. Συνεπώς, οι αντι-στίχοι του βιβλίου αυτού, δεν φιλοδοξούν την κατανόησή τους και δεν διεκδικούν καμιά φιλοξενία στον χώρο του νοήματος. Αφού λοιπόν ο αναγνώστης αναγνωρίσει αυτήν την ανυποχώρητη ιδιαιτερότητα, είναι δυνατό να υποψιαστεί πως μπορεί να δραπετεύσει αμετανόητα από εκείνο το άπειρο δάσος των θολών σκιών του Είναι.

Ξαναστέκομαι για λίγο. έξω από τη σιωπή μου, για να σιωπήσω πολύ …
 
αντι-στίχοι από το βιβλίο


ξανάρχομαι ελάχιστα λίγο, φορώντας κατάσαρκα.
την ιδιότητα του ξένου

[…]

λίγο αδιατίμητο χάος.
ένα οικόπεδο στον αέρα να καίγεται ανάποδα

[…]

στον χώρο των αφαιρέσεων αυτοπροαφαιρούμαι –
ψαράς μιας στεγνής θάλασσας.
ξανασκάβω το καθαρό νερό

[…]

υπό ανέγερση η ιδέα μιας αλήθειας – ύστερα.
τέλος να μην υπάρχει, ένα εσύ

[…]

επικρατούσα τιμή: ένα πουλί δραπέτης
ενός άπειρου δάσους

[…]

η δύσκολη αντίστιξη
δύο συμφωνημένων σιωπηρών σιωπών

[…]

η α-νοητότητα των λέξεων –
η κραυγή μιας υπερκαθαρής λογικής ασάφειας

[…]

η ακριβή καπαρντίνα και η αδιάκριτη βροχή –
ένα περπάτημα βουβό μέσα στο θορυβώδες τρένο –
τα αδιασάφητα ενός αληθινού αντιρρησία

[…]

τα ψευδοερωτήματα και οι δήθεν σκεπτόμενοι –
μια κακή εκτέλεση βιολιστή   

[…]

η ανεικονική απομόνωση – ποιο είναι το ερώτημα;
Αντιπλέω των σκιών του άδειου

[…]

μια α κ ρ ι β ή ς ακυρολεξία.
να προσέχεις τα στολίδια και τα υπόγεια βουνά

[…]

η ανακατανομή του άδειου
και ο πλούτος της έννοιας της έννοιας
του ασθενούς τίποτα

[…]

κρατάω το νόημα της α-νοησίας
εκείνων των δήθεν μεγάλων πραγμάτων

[…]

ψάχνοντας την εικόνα της αντι-εικόνας
έμαθα να μην βάζω ζάχαρη στο καφέ

[…]

ξαναφεύγω ελάχιστα λίγο
με την ιδιότητα του αληθινά αληθινού ξένου