8/04/2018

ΣΩΤΗΡΗΣ ΠΑΣΤΑΚΑΣ (SOTIRIS PASTAKAS) - 9 ΠΟΙΗΜΑΤΑ (9 POEMAS)



Μετάφραση: José Antonio Moreno Jurado

*
Είμαι αλήθεια ζωντανός ή έχει η ζωή πεθάνει;
Αναρωτιέται ο ασπρομάλλης κύριος
με το σακίδιο (δυο σώβρακα, αμέτρητα ποιήματα)
στον ώμο, (διαρκής παρακαταθήκη νεότητας)
ηγούμενος των απέλπιδων αναχωρητών
έτοιμος να σαλτάρει πρώτος τη ράμπα
(γίνονται όλο και ελαφρύτεροι
οι άντρες με τα χρόνια)

στα νυχτερινά φέρι per l’ Italia.

*
¿Estoy muerto, en verdad, o ha muerto la vida?
Se pregunta el señor de cabello blanco
con un bolso (dos calzoncillos, innumerables poemas)
sobre el hombro (permanente depósito de juventud)
abad de los anacoretas desesperados
dispuesto a saltar el primero la rampa
(los hombres, con los años,
se vuelven completamente ágiles)

de los ferris nocturnos por Italia.


*
Το τσίπουρο θέλει μεζέ και παρέα. Αχαλίνωτες
φαντασιώσεις. Μεγάλες παρεκκλίσεις
από τον κανόνα. Ευρύχωρες αφαιρέσεις.
Ένα είδος θεραπευτικής σχέσης για αβίαστη
έκφραση. Μια ελαφρά υπέρβαση του μέτρου.
Τακτοποιημένα σεντόνια από την προηγούμενη.
Ναι μεν πλην όμως αλλά. Όλο το ρυθμό εναλλαγής
μεταξύ κοινωνικότητας και πλήξης που διαθέτουν

οι άνθρωποι χωρίς ιδιότητες. Οι πότες. Εμείς.

*
El atardecer requiere bocadillo y compañía. Desenfrenadas
fantasías. Grandes desviaciones
dela regla. Amplias sustracciones.
Una forma de relación terapéutica para una expresión
tranquila. Una suave transgresión de la medida.
Sábanas ordenadas desde el día anterior.
Sí pues salvo sin embargo pero. Todo el ritmo del cambio
entre la sociabilidad y el aburrimiento de que disponen

los hombres sin particularidades. Los cuándo. Nosotros.


*
Τελευταία είμαι χαρούμενος λένε. Λένε
για μένα πως αυτό εκείνο και το άλλο.
Ακούω μέσα μου φωνές πως το τάδε έτος
και ξεσπούν γέλια. Ζητωκραυγές. Έκανα
πολλά και ξέχασα περισσότερα. Κάποιες γυναίκες
με φωνάζουν Σταμάτη αλλά δεν γυρίζω
να τις κοιτάξω. Ψευδείς αναμνήσεις
μου φτιάχνουν το κέφι. Θα ξυπνήσω

με ένα καλό προαίσθημα τη μέρα που θα πεθάνω.

*
Últimamente estoy contento, dicen. Dicen
de mí que esto que aquello que lo demás.
Escucho en mi interior voces que este año quizás
y estallan risas. Aclamaciones. Hice
mucho y olvidé más. Algunas mujeres
me gritan Detente, pero no me vuelvo
a mirarlas. Engañosos recuerdos
me construyen el humor. Despertaré

con un buen presentimiento el día en que muera.

*
Το φως που εγκλωβίστηκε στον κήπο.
Όχι τόσο ένας κήπος, όσο η ιδέα του κήπου.
Περπατάω ξυπόλητος με ένα φλουτ στο χέρι.
Πράσινα σκοτάδια αποπνέουν τα ύστερα φύλλα,
το τριφύλλι στις πατούσες, ο αφρώδης οίνος
στο λαρύγγι μου, η γεύση από ένα φιλί,
πάλι το αγιόκλημα, οι φιλενάδες
λίγο πριν συγκλίνουν και γίνουν ένα

απόψε, με τα φιλήδονα σκοτάδια του ύπνου.

*
La luz que quedó enjaulada en el jardín.
No tanto un jardín como la idea de jardín.
Ando descalzo con una copa de champánen la mano.
Verdes sombras exhalan las últimas hojas,
el trébol en las plantas de los pies, el vino espumoso
en mi garganta, el sabor de un beso,
otra vez la madreselva, las amigas
poco antes de converger y hacerse una

esta noche, con las sombras sensuales del sueño.

*
Ξέρω το δρόμο, απλώς δεν τον βλέπω
πόσοι θα πεθάνουν ακόμη,
πόσοι θα σηκωθούν απ’ τον τάφο τους.
Λύκους ακούω φωνές να μου λεν
να σκοτώσω όσους μπορώ περισσότερους.
Ένα άλογο φτιαγμένο από ομίχλη θα πριονίσει
τα δέντρα, με αργό καλπασμό έξω απ’ το δάσος
πίσω στον τάφο μου

να ξεπλύνω τα χέρια μου απ’ το αίμα των λύκων.

*

Conozco el camino pero, sencillamente, no lo veo.
Cuántos morirán aún,
cuántos se levantarán de sus tumbas.
Escucho voces que me dicen
que mate al mayor número posible de lobos.
Un caballo de niebla serrará
los árboles, con un lento galope fuera del bosque
detrás de mi tumba

lavando mis manos de la sangre de los lobos.

*
Δεν έσφαλα αρκετά. Έπρεπε να επιμείνω
λίγο περισσότερο, να επιδείξω μεγαλύτερη
επιμέλεια, εργατικότητα. Να επεξεργαστώ
το έμφυτο ταλέντο μου στην παρανομία,
τα κτυπήματα κάτω από τη μέση. Να εκ-
μεταλευτώ το χαμογελαστό μου πρόσωπο
να τους εξολοθρεύσω όλους κι όχι να λά-
βω αυτή τη μεταλαβιά της συγχώρεσης μετά.

Όχι, δεν αμάρτησα αρκετά, το παραδέχομαι.

*
No me equivoqué demasiado. Debía insistir
un poco más, mostrar un mayor
cuidado, laboriosidad. Retocar
mi natural talento para la ilegalidad,
los golpes por debajo de la cintura. Aprovechar
mi rostro risueño
para destruirlos a todos y no para tomar
después esta comunión de la absolución.

No, no pequé demasiado, lo acepto.

*
Ένας άντρας είναι ο ακέραιος αριθμός
που προκύπτει από τα σφάλματα που διέπραξε
μείον το συντελεστή της επιδιόρθωσής τους.
Η τέλεια εκδοχή μιας διαδοχικής περιπλάνησης.
Ένα εγχείρημα μίμησης από βιβλία ίσως.
Από κινηματόγραφο σίγουρα. Παραδείγματα
πατέρα ισόποσα με το αλκοόλ στο αίμα.
Μια θαμπή κηλίδα ασάφειας. Μια ψευδαίσθηση

ο άντρας στο μυαλό μιας γυναίκας. Ενός φίλου.

*
Un hombre es el número completo
que resulta de los errores que cometió
menos el coeficiente de sus correcciones.
La acepción perfecta de un extravío sucesivo.
Quizás un intento de imitación de los libros.
Del cine seguramente. Ejemplos
de padre con igual cantidad de alcohol en sangre.
Un lunar oscuro de falta de claridad. Algo ilusorio

el hombre nel cerebro de una mujer. De un amigo.

*
Είμαι κακός και το γνωρίζετε όλοι σας.
Σταματήστε να με ζωγραφίζετε,
να χύνετε τις μπογιές και τα χρώματα,
ξεπλύνετε τα πινέλα και σκίστε
το τελάρο. Πετάξτε από πάνω μου
αυτόν το λευκό μανδύα του ποιητή.
Σταματήστε επιτέλους να με φωτογραφίζετε
και να ζητάτε συνεντεύξεις.

Ένας κακός ευτυχισμένος άνθρωπος, είμαι.

*
Soy malo y todos lo sabéis.
Paraos a pintarme,
verted las pinturas y los colores,
lavad los pinceles y hendir
el bastidor. Quitadme de encima
esta blanca capa de poeta.
Deteneos finalmente a fotografiarme
ya pedir citas.

Soy un hombre malo a fortunado.

*
Κι αυτή τη μπουκιά φαΐ
μόνοι μας θα την καταπιούμε,
όπως τρέφεται η ψυχούλα μας
και μετά στρέφει
το πρόσωπό της αλλού,
σαν τη γάτα που πάει
και κρύβεται
κάτω απ’ το τραπέζι.

*
Y este bocado de comida
sólo nosotros lo tragaremos,
como se alimenta nuestra alma
y vuelve después
su rostro a cualquier otro lugar,
como la gata que va
a esconderse
debajo de la mesa.