Σάββατο, 7 Ιουλίου 2018

ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΖΑΝΕΤΑΚΗΣ (YANIS TZANETAKIS) - 7 ΠΟΙΗΜΑΤΑ (POEMAS)



METAΦΡΑΣΗ: ΧΟΣΕ ΑΝΤΟΝΙΟ ΜΟΡΕΝΟ ΧΟΥΡΑΔΟ

Ο Γιάννης Τζανετάκης γεννήθηκε στην Καλαμάτα το 1956. Από το 1975 ζει στην Αθήνα, όπου σπούδασε Πολιτικές και Οικονομικές Επιστήμες και ακολούθως δραστηριοποιήθηκε ως δημοσιογράφος στον περιοδικό τύπο. Έχει εκδώσει εννέα ποιητικές συλλογές. Το 2002 εκδόθηκε στα σουηδικά μια επιλογή από το έργο του σε μετάφραση Γιαν Χένρικ Σβαν και Μαργαρίτας Μέλμπεργκ, με τίτλο Alt är väg (Όλα είναι δρόμος). Από το 1993 είναι μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων.

Όνειρο

Εχτές στον ύπνο μου έγινα πουλί
ένα πελώριο έλατο
ήταν όλο δικό μου
κουδούνιζαν Χριστούγεννα
όπως πάντα χιόνιζε
η αγάπη μου τραγούδαγε
τρυφερά σαν όρθρος
Πατούσα στο κλαδί δεν ήξερα
αν ήμουνα παιχνίδι

Sueño

Ayer en mi sueño me convertí en ave
un inmenso abeto
era completamente mío
tocaban a Navidad
nevaba como siempre
mi amor cantaba
tiernamente como alba
Yo andaba por la rama no sabía
si yo era juego.

Γεωγραφία

Όταν πια η ομορφιά της έγινε αβάσταχτη
ανέβηκα στα άνθη και την κάλεσα
Γιατί πλησιάζεις πάντα με την καρδιά μου λέει
δεν ξέρω άλλο τρόπο της κάνω εγώ
κι άρχισα να την κλείνω μέσα σε στήμονες
κι άλλους εξαίσιους τόπους
Έκανε μια προσπάθεια να αμυνθεί
με μικρές κινήσεις και προτάσσοντας
σαν ξίφος μια μυτούλα γαλλική
– προφανώς ξέροντας την αγάπη μου για το Παρίσι
και τον Σηκουάνα που γλύφει ατάραχα τ’ όνομά της
Βασίλεψες τα τραίνα δεν πάω πουθενά της λέω
βλέποντας πόσο τέλεια μπορεί
τη γεωγραφία ο έρωτας να διασύρει
σ’ ένα κορμί
Πέταξα πάνω απ’ την Περσία το Σουδάν
τη Στοκχόλμη μες στα νερά της

Geografía

Cuando ya su belleza se volvió insoportable
subí a las flores y la llamé.
Porque te acercas siempre con el corazón me dice
no sé de otra manera digo yo
y comencé a encerrarla en estambres
y otros estupendos lugares.
Hizo un intento de defenderse
con pequeños movimientos poniendo delante
como espada una naricilla francesa
-sabiendo evidentemente mi amor por París
y el Sena que lame imperturbablemente su nombre
Reinaste en los trenes no voy a ningún sitio le digo
viendo qué perfectamente puede
el amor ridiculizar la geografía
en un cuerpo
Volé sobre Persia Sudán
Estocolmo entre sus aguas


Ήλιος εξοχής

Όλο και συχνότερα θυμάμαι τον πατέρα
– προχωρώντας γυρίζει κανείς πάλι στην αρχή.
Κοιτάζω προσεκτικά το κρεβάτι όπου εκείνος
σε μια στιγμή ξέχασε τα πάντα.
Υπάρχει ακόμη η φόρμα του κορμιού
το στρώμα ανεπαίσθητα
κερδίζει ύψος, λες και σηκώθηκε μόλις τώρα.
Κάθομαι ανάλαφρα σε μια άκρη
– σχεδόν δίχως να το αγγίζω:
Όλα απαράλλαχτα,
παραλυμένα από έναν ήλιο εξοχής.
Τι ωραία απομεινάρια σκέφτομαι, τι τίποτα
ολάνθιστο κινήσεις!
Έτσι απεγνωσμένα μπαίνω στο άυλο
δωμάτιο και το αποστηθίζω τρυφερά.
Λες κι είναι μάθημα να πω το τέλος.

Sol de campo

Cada vez con más frecuencia me acuerdo del padre
-avanzando vuelve uno otra vez al principio.
Miro cuidadosamente la cama en donde él
en un instante se olvidó de todo.
Existe aún la forma del cuerpo
El colchón insensiblemente
gana altura, dices, y se levantó ahora mismo.
Me siento ligeramente en un extremo
-casi sin tocarlo:
Todo idéntico,
paralizado por un sol de campo.
Qué hermoso deshecho, pienso, qué nada
completamente en flor ¡movimientos!
Así desesperadamente entro en la inmaterial
habitación y la aprendo de memoria tiernamente.
Dices también es una lección decir el final.

Λαϊκό

Σαν έφτασε η ώρα του ο πατέρας θέλω είπε να πεθάνω
στο κρεβάτι μου. Εύλογη επιθυμία μετά από μια βδομάδα
στο Λαϊκό – εμείς ούτε στους ξένους δεν ανοίγαμε το ράντζο.
Τον έντυσα τον πόδεσα καλά ο διάδρομος κόντευε να φέξει.
Μπήκαμε στο ταξί γρήγορα είπα Παπατσώνη 12. Το άκουσε
ο πατέρας άρχισε να κλαίει η διεύθυνση ήταν του σπιτιού
της Καλαμάτας. Τι έπαθες πάντα εκεί δεν μένουμε είπα εγώ
ας είχε πέσει στους σεισμούς του ογδόντα έξι. Κοίταξε έξω
τη Δαμάρεως τον Ισθμό – ναι εκεί πάντα.

Hospital Laikó

Cuando llegó su hora el padre quiero dijo morir en mi cama. Bendito deseo tras una semana en el Laikó -nosotros ni a los extranjeros abríamos la camilla. Lo vestí le puse los zapatos bien el pasillo iba a iluminarse. En-tramos en el taxi rápidamente dije A Papatsonis 12. Lo escuchó el padre comenzó a llorar la dirección era de la casa de Kalamata. Qué sufriste siempre allí no nos quedamos dije yo aunque se hubiese caído en los seísmos del ochenta y seis. Mira fuera de Damareos el Istmo – sí allí siempre.

Σαν ύστατη πνοή             
                                          
Μέσα σε κάθε ποίημα                 
είμαι εγώ                                      

όπως στα φιλμ ο Χίτσκοκ            
                                           
δείτε καλύτερα 

πίσω απ’ το σκριπτ     
στα ράμματα                

στο σκοτωμένο αίμα   
κάποιου στίχου

μ’ αρέσει να λουφάζω               
στις γωνιές                                 

σκύλος                                    
σφιχτά το κόκαλό του
που κρατάει

σαν ύστατη πνοή σαν φυλαχτό

Como último aliento

En cada poema
estoy yo

como Hitchcock en las películas

mirad mejor

tras el script
en los hilos

en la sangre asesinada
de algún verso

me gusta estar tranquilo
en los rincones

Εγώ σιγά σιγά    

Όχι είπα
δεν φταίει ο καταρράκτης       

ολοένα που με βλέπεις                 
πιο θαμπά

εγώ σιγά σιγά θαμπώνω                                           

εγώ πίσω απ’ την κουρτίνα
κλαίω βουβά                                 

παιδί που έσπασε το βάζο

Yo poco a poco

No dije
no tiene la culpa la catarata

completamente me ves
más turbio

yo poco a poco me enturbio

yo detrás de la cortina
lloro mudamente

niño que rompió el florero

perro
que sostiene con fuerza
su hueso

como último aliento como talismán

Θα πάμε πάλι               
                
Ένα πρωί θα πάμε πάλι
στην παιδική χαρά

τώρα θα μου κρατάς
εσύ το χέρι

μη φύγω                                                     
όπως φεύγουν οι μεγάλοι

όλα απαράλλαχτα                           

οι κούνιες οι τραμπάλες                                        
τα σχοινιά

θα είναι Κυριακή και θα φυσάει        

Iremos otra vez

Una mañana iremos otra vez
a la alegría infantil

ahora me cogerás
tú de la mano

para que no me escape
-como se escapan los adultos-

todo igual

las cunas las hamacas
las cuerdas

será domingo y soplará el viento

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου