Τρίτη, 5 Ιουνίου 2018

ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΑΡΓΥΡΟΠΟΥΛΟΥ -8 ΠΟΙΗΜΑΤΑ



ΣΥΝΟΠΤΙΚΟ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ  ΣΗΜΕΙΩΜΑ

          Η Χριστίνα Αργυροπούλου γεννήθηκε στο Σκούρα Πατρών και αποφοίτησε από τη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Υπηρέτησε ως φιλόλογος για πολλά χρόνια στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση και ως Σχολική Σύμβουλος στον Πειραιά. Είναι Δρ Νεοελληνικής Γλώσσας και Λογοτεχνίας του Πανεπιστημίου Βρυξελλών (ULB) με θέμα: «Η Γλώσσα στην ποίηση του Ε. Κακναβάτου, η Γραμματική και οι λειτουργίες της ποιητικής γλώσσας». Έχει DEA στην Κοινωνιογλωσσολογία από το ULB, διετή μετεκπαίδευση (Δ.Μ.Ε.) στην Ελλάδα (Αθήνα) και δύο ετήσιες επιμορφώσεις σε Πανεπιστήμια της Μελβούρνης στην Αυστραλία σε θέματα διδακτικής της Γλώσσας και της Ιστορίας. Έχει πλούσιο ερευνητικό έργο στη ΝΕ Λογοτεχνία και τη ΝΕ Γλώσσα (βλ. διαδίκτυο Π.Ι. και ΥΠΕΠΘ) και πλούσιο συγγραφικό έργο. 
     Ατομικά βιβλία: Διδακτική της Ιστορίας εκδ. Παύλος, Η διαθεματικότητα στα Φιλολογικά Μαθήματα, εκδ. Μεταίχμιο, Η Ανθολογημένη Ποίηση στο Γυμνάσιο και το Λύκειο, εκδ. Ταξιδευτής, Τα Γυναικεία Πορτρέτα στα Ομηρικά Έπη, εκδ. Γαβριηλίδης, 2013, Ποίηση: Η Λέξη και η Άβυσσος, εκδ. Γαβριηλίδης 2015, Η Ποιητική του Χώρου στα Ομηρικά Έπη, εκδ. Γαβριηλίδης 2016, που ήταν στην τελική λίστα των 3 καλύτερων βιβλίων υποψήφιο για το βραβείο Καρόλου Κουν και 2η ποιητική συλλογή με τίτλο: Σε πρώτο πρόσωπο, εκδ. Γαβριηλίδης, 2018. 
        Ως Σύμβουλος στο Παιδαγωγικό Ινστιτούτο ήταν υπεύθυνη σε καινοτόμα προγράμματα και στα μαθήματα: ΝΕ Λογοτεχνία Λυκείου και Γλώσσα Λυκείου, βιβλία καθηγητή ΝΕ Λογοτεχνίας Α΄, Β΄, Γ΄Λυκείου, Νεοελληνική Γλώσσα Γυμνασίου (νέα βιβλία), Ερμηνευτικό Λεξικό, Γραμματική Νέας Ελληνικής, Αρχαία Ελληνικά από μετάφραση σε Α΄ και Β΄ Γυμνασίου. Επίσης, είχε την ευθύνη αναμόρφωσης των νέων ΑΠΣ και ΔΕΠΠΣ, παρακολούθησης της συγγραφής των νέων βιβλίων και των λογισμικών, επιμόρφωσης των Σχ. Συμβούλων για τα νέα βιβλία ευθύνης της, για την Ευέλικτη Ζώνη και τη μέθοδο ProjectΕπίσης έχει πολύ πλούσιο αρθρογραφικό έργο δημοσιευμένο σε Πρακτικά Συνεδρίων και σε Λογοτεχνικά και Παιδαγωγικά Περιοδικά (περίπου 180 άρθρα). Σήμερα ως συνταξιούχος ασχολείται με επιμορφωτικά σεμινάρια σε όλη την Ελλάδα, συνεχίζει τη συμμετοχή της σε Συνέδρια, Σεμινάρια και Ημερίδες και συγγράφει τα δικά της βιβλία σχετικά με νεοέλληνες πεζογράφους και ποιητές και με τα Ομηρικά Έπη. Επίσης γράφει και ποίηση, έχει εκδώσει δύο ποιητικές συλλογές.

                

Ο ΚΟΜΗΤΗΣ ΕΡΩΤΑΣ
                               στον Β.Α.

Ήρθες οδοιπόρος απ’ τα Σούσα,
πολλά υποσχόμενος, πήρες τα
δώρα του έρωτα κι έφυγες
για νέους ορίζοντες.
Εσύ ο κομήτης του έρωτα,
μια εγγραφή ζωής.

Οι έρωτες είναι σαν τους κομήτες,
έρχονται και χάνονται, γίνονται
ορόσημα και μνήμες ανεξίτηλες.
Είναι τα πριν και τα μετά,
είναι εμπειρίες ζωής!
Μην τους αφήνετε
ανέστιους

ΟΙ ΛΕΞΕΙΣ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ
             Στον Χριστόφορο Χαραλαμπάκη

Με κυνηγούν οι λέξεις από παλιά,
διεκδικούν τον χώρο τους σε λεξικά,
χρηστικά και μη, φοβούνται τη λήθη.
Ξυπνούν συχνά μέσα μου, μου ζητούν
ζωή, θέλουν να ακουστούν ως λέξεις
ως ακούσματα παλιά και νέα, ως φωνές
πολύχρωμες, απαιτητικές, θορυβώδεις.

Τρέχουν εδώ κι εκεί σε δρόμους, σε
αγρούς, σε ρουμάνια, σε σπίτια και
κονάκια, σε πλατύσκαλα, σε ανώγια
και κατώγια, φτωχικά και πλούσια,
ζητούν στέγη, λίγο λευκό χαρτί για να
ζήσουν, δεν τους ταιριάζει η λήθη!

Τρέχουν, χειρονομούν, επιστρατεύουν 
λέξεις-γιαγιές, λέξεις-νόνες και βάβες,
Γιώργαινες και Πάνενες. Μιλούν για
κουλούρες και φλαγούνες, για τηγανίτες
και λαλαγγίτες, για καλαμπόκια, αραποσίτια
και μπομπότες, για αχλάδια και απίδια.

Όχι δεν θέλουν να ξεχαστούν οι λέξεις,
ρήμαξαν τα χωριά, έμειναν άστεγες,
φοβούνται, παίρνουν τα διάσελα, λακίζουν,
γίνονται μπουχός και πηλάλα στην πηλάλα
με βρίσκουν στο «κλεινόν άστυ», ζητούν
να τις φιλέψω κάτι, μέρες που είναι του Γενάρη.
Υπακούω... Με καλοπιάνουν, φέρνουν της μνήμης
το νερό απ’ το πηγάδι του χωριού μου.
Να τες σα νεράιδες πετάγονται από το
φιλιατρό του πηγαδιού στον σίγλο του νερού,
φτάνουν σε μένα, δώρο γεναριάτικο ένας
κουβάς με λέξεις, που χορεύουν λαλίστατες
σε ασημένιο τάσι, καθρέφτη της παιδικής
                                                      ζωής μου!

Όχι, οι λέξεις δεν χάνονται, περιμένουν και
Εμφανίζονται απρόσμενα, γελούν σαρδόνια
στην ιδέα του χαμού, ξεθωριάζουν για λίγο
και να τες ξεπροβάλλουν ως λέξεις-μνήμη,
ως λέξεις-ταυτότητα και διαχρονική συγκομιδή
της Γλώσσας μας, παλιάς και νέας, όπως θα
έλεγε ο φίλος  μου ο Χριστόφορος, ο αγαπητός
και αείμνηστος Κριαράς και τόσοι άλλοι σύζυγοι
και εραστές της Ελληνικής Γλώσσας και της
                                     απανταχού πατρίδας μας!
                        
ΠΑΛΙΝΝΟΣΤΗΣΗ ΤΟΥ ΔΙΑ
                                           Στην Κυριακή Π.

Η εξουσία, η αδικία, η καθημερινή αβεβαιότητα
πιστοποιούν την παλιννόστηση του Κρόνου και
του Δία. Δεν αντιμάχεται μόνον τον Προμηθέα
ο Ζευς, Ξένιος ή Άξενος , αλλά κάθε φιλήσυχο
πολίτη, που γίνεται σήμερα τροφή στις μυλόπετρες
της βίας, της σύγχρονης Λερναίας Ύδρας.
Γίναμε της Άρτας το Γεφύρι, βορά σε Μινώταυρους,
ντόπιους και ξένους, που ως Κέρβεροι στην πύλη
του Άδη αιτούνται την κεφαλήν επί πίνακι με
πρόσωπα και προσωπεία, στο όνομα μιας άνοιξης,
που δεν έχει αυγερινό για να την αναγγείλει!
Μόνον ο Γκιώνης θρηνεί σιωπηρά τ’ αδέρφια του
κι ο κούκος ειδοποιεί οιωνοσκόπους, φίλους κι εχθρούς,
να φυλαχτούν από τον οίστρο στον ταύρο της Ευρώπης
και τότε το «timeo Danaos» θα μεταγραφεί σε
φοβού τους αδικημένους Έλληνες και Ευρωπαίους!
                                                         
ΙΘΑΚΗ
                                Στη Μίνα Φ.

Η Ιθάκη μια μινιατούρα χιλιόχρονης ομορφιάς
με τα απάνεμα λιμάνια, με τους καταπράσινους λόφους,
με τα σύγχρονα σοκάκια, με τον ορίζοντα φρύδι αισθητικής.
Η Ιθάκη του μύθου και της πραγματικότητας,
ταξίδι αναψυχής και κατάδυσης στη μνήμη.
Στην Ιθάκη οι αλαφροσκιωτοι βλέπουν τα βράδια
τον Οδυσσέα να δροσίζεται στο μουράγιο, να
συνομιλεί με την οργισμένη Αθηνά από τις
Αλαλκωμενές για τους σύγχρονους μνηστήρες.
Ξεναγεί τον ήρωα η θεά στο αγαπημένο του νησί,
στο λιμάνι του Φόρκυνα, που έγινε αγνώριστο
από τα νέα πλωτά, τα μαγειριά και τις καφετέριες.
Ο Οδυσσέας δεν πείθεται από τη θεά ότι αυτός
είναι ο τόπος του. Εξοργίζεται με τους σύγχρονους
μνηστήρες, με τους αργυρώνητους αρχαιολόγους,
που του αφαιρούν την εντοπιότητα, που δε τον
βλέπουν τα βράδια να διασχίζει τα μουράγια,
αναζητώντας την αιώνια Πηνελόπη του, ίδια
με τον αιώνιο νόστο για τον τόπο του!

Ο ΑΔΩΝΗΣ        
         Στον Έκτορα Κακναβάτο

Ο Απρίλης και ο Άδωνης
Ο Χριστός και τα Πάθη του
Ό Ίακχος και ο Έκτορας
Η ζωή κι ο θάνατος
Από τον Γολγοθά στην Ανάσταση
Τι δε χαρίζεται η ζωή, γεωμετρεί τα χάη
Περνάει ανείπωτες παρακαμπτήριες
Συναντά υακίνθους, ζοφερούς θιάσους
Θεσπέσια θεωρήματα και γεωμετρίες
Ποιητές που αφήνουν το στίγμα τους
Κάνει ποίηση ο Έκτορας με ανοίκεια υλικά
Τα πλάθει σε ποιητικά και πρωτόγνωρα
χαίρεται ως Άδωνης τη ζωή και φεύγει
για «υγρά κέλευθα», αφήνοντας μια
κόκκινη γραμμή στον ορίζοντα,
την ποίησή του!
Ο Έκτορας εκτόριζε στη ζωή και
                                      τη γραφή του!
                                                      
ΟΜΗΡΙΚΑ Ι
                                    Στη Γιωργία Χαρ.

Αναλογίζομαι την τύχη των γυναικών σε καιρούς
κρίσης, πολέμου και φυσικών καταστροφών
και τότε παρουσιάζονται μπροστά μου γυναίκες
διαφόρων εποχών και φυλών, όλες με τις ιστορίες
τους- του πόνου, της σκλαβιάς, της φτώχειας, του
διασυρμού, του έρωτα και του πάθους-.
Υποκλίνομαι στα γυναικεία πορτρέτα του Ομήρου,
συγκλονίζομαι από τις σκλάβες των Αχαιών.
Μα πιο πολύ πονώ για τη ρετσινιά της «ανδροφόνου»
Κλυταιμνήστρας, που ο σύζυγός της σκότωσε την
κόρη του στην Αυλίδα ερήμην της, που την εξίσωσε
με μια σκλάβα, τη Βρισηίδα, και της έφερε δώρο
στο Άργος ως παρασύζυγο την ιέρεια Κασσάνδρα,
                                καταπατώντας αξίες Αχαιών!
Η βασίλισσα  με στεντόρεια φωνή διαμαρτύρεται:
εδώ είναι Μυκήνες δεν είναι Φρυγία, δεν είμαι η Εκάβη
με τα νόθα του Πριάμου! Είμαι η κόρη του Τυνδάρεω.
Όμως κανείς δεν την άκουσε, έμεινε στους αιώνες
                                                     ως ανδροφόνος.
Γυναίκες…, αυτές φταίνε για όλα, διαχρονικά, όπως
οι: Σαπφώ, Αντιγόνη, Ασπασία, Υπατία, Θεοφανώ,
Θεοδώρα, Μαντώ Μαυρογένους, Μεσολογγίτισσες,
γυναίκες του Παπαδιαμάντη, του Ξενόπουλου και
του Καζαντζάκη, γυναίκες θύτες και θύματα,
χαροκαμένες κι αγωνίστριες, αφανείς ήρωες του
μόχθου, της επιστήμης. Γυναίκες σύζυγοι, μανάδες,
αδελφές, γυναίκες των πολέμων και κάθε εξουσίας!
Για όλες αυτές μιλώ, μνεία γραπτή, μικρή οφειλή…  

 ΟΜΗΡΙΚΑ ΙΙ
                                      Στη Χρυσάνθη Κ.

Πόσο με ταξιδεύει ο Όμηρος, σε πρόσωπα γνωστά
και άγνωστα. Συμπάσχω με την πονεμένη μάνα Εκάβη,
              με τις μικρομάνες Ανδρομάχη  και  Πηνελόπη
              με την προφητική και μοιραία Κασσάνδρα,
              με την άφωνη Χρυσηίδα και την κλαίουσα Βρισηίδα,
Μα πιο πολύ σκέφτομαι τον γυναικείο πληθυσμό της Μυκήνας,
                    της Ιθάκης, της Πύλου, της Φθίας και των νήσων, 
στα δέκα χρόνια των τρωικών, χρόνια αναμονής και αγωνίας,
με αποδεκατισμένο τον ανδρικό πληθυσμό!
Καμία αναφορά στον Όμηρο για τις πονεμένες γυναίκες
του λαού, μόνο την Πηνελόπη υμνεί και την Κλυταιμνήστρα
κατηγορεί. Αδικία μεγάλη, ένας ποιητής τυφλός βλέπει τα μη
ορατά, αλλά παραβλέπει τα βάσανα των γυναικών της Ελλάδας.
Στη σκιά οι γυναίκες και οι ντόπιες αδικίες, τότε και τώρα, στον
αόρατο οικονομικό πόλεμο, χωρίς Αχιλλείς και Έκτορες και με
θύματα γυναίκες, παιδιά πεινασμένα, συνταξιούχους και πένητες
                                                                                      κάθε λογής.
Αυτούς ποιος θα τους σώσει από τον ύπουλο πόλεμο; 

ΟΙ ΑΧΑΙΟΙ ΣΤΗΝ ΤΡΟΙΑ
                                             τη Μαργαρίτα Κ.

Στην Τροία πήγε διαβαίνοντας τον «οίνοπα πόντον»,
θυσιάζοντας την κόρη του ο υπερόπτης Αγαμέμνονας.
Διαπληκτίστηκε στο πεδίο της μάχης, πρόσβαλε τον
Αχιλλέα για μια σκλάβα. Άλλοι νικούσαν και αυτός
έπαιρνε τις πρωτιές στα λάφυρα, στις σκλάβες, στα
τραπέζια. Ήταν βασιλιάς αφέντης και υβριστής.
Κι ο Αχιλλέας, χολωμένος σαν παιδί, απείχε από τις
μάχες, ευχόμενος την ήττα των δικών του, δώρα και
υποσχέσεις απορρίπτοντας. Μόνον η φιλία με τον
νεκρό Πάτροκλο τον έβγαλε στη μάχη, όμοιο με Άγιο,
με βοηθό την Αθηνά Παρθένα. Έτσι οι Αχαιοί την Τροία,
κούρσεψαν, σκότωσαν, έκαψαν, πήραν λάφυρα, έσυραν
σκλάβες τις γυναίκες και γύρισαν στους τόπους τους
σαν να μη συνέβη τίποτα, κατηγορώντας για όλα την Ελένη.

Τέτοια παραμύθια για παιδιά αφηγούνται, δεν ομολογούν
την ανώφελη εκστρατεία ούτε και τους αποικισμούς, που
άνθισαν, που πρόσφεραν πολιτισμό στον κόσμο, όλα στη
λήθη.  Το 1923 ρίζες παλιές και νέες ξεκληρίστηκαν, μα
                                                      η πληγή πονάει ακόμα.
Ποιοι μείνανε τότε στην Τροία δεν μάθαμε ποτέ, μόνον
η άλωσή της μαρτυρείται. Τι έγινε εκεί δέκα χρόνια
άγνωστο. Μάλλον καυγάδιζαν Αχαιοί και Μυρμιδόνες,
διασκέδαζαν και κάποιες φορές πιάνονταν με τους Τρώες.
Έωλη εκείνη η νίκη και οι Έλληνες «εί παδες», χωρίς
πρόγραμμα, χωρίς όραμα, τότε και τώρα με μνημόνια,
με φτώχια και πολιτικό βερμπαλισμό, ρίχνουν τα βάρη
των λαθών τους όχι σε Ελένες, όπως τότε, αλλά σε
Ιφιγένειες-μισθούς και συντάξεις, σε Ιφιγένειες-φτωχούς,
σε Ιφιγένειες κάθε κοπής, χωρίς τυφλούς αοιδούς να
τραγουδήσουν τα λάθη και τους λεονταρισμούς τους.
Οι Έλληνες ηγέτες πάντα πρώτοι στην οργή και τη διαφωνία
και ελάσσονες στην πρόβλεψη και την οργάνωση του τόπου τους.

 ΦΩΝΑΖΩ ΚΑΙ ΠΑΡΑΚΑΛΩ:

        Όχι άλλα Τρωικά, περίσσεψε ο σύγχρονος πόνος. 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου