Σάββατο, 28 Απριλίου 2018

PIERRE MONTMORY, ΚΑΤΑΓΡΑΦΗ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΣΤΑΝ (INVENTAIRE DU GRAND MAGASIN DU MONDISTAN)



Πρόσφατη καναδέζικη ποίηση
(Poesía canadiense reciente)

PIERRE MONTMORY

Μετάφραση: Μελίτα Τόκα-Καραχάλιου
(Traduction: Melita Toka-Karachaliou)

Ο συγγραφέας, ο καλλιτέχνης, ο ευρηματικός Πιέρ Μαρσέλ Μονμορύ, υποκειμενικός, φωνή των περιθωριακών, χαμογελαστός αναρχικός, μάρτυρας-καταθέτης επαναλαμβανόμενων παρεκκλίσεων, είναι μάλλον αυτός ο κόκκος άμμου, που ψάχνει να μπλοκάρει τα συστήματα που συντηρούν τις αδικίες. Η οξύτητα του βλέμματος του καταγγέλλει επιτήδεια όλες «τις βρωμιές του κόσμου». Αυτός ο ιδιόρρυθμος ποιητής  αρέσκεται να καθορίζεται ως ένας λαθροθήρας μέσα στον κόσμο των τεχνών και της σκέψης. Το πνεύμα του πιο εύκολα εξερευνά παρά φαντάζεται. Είναι πρωτεργάτης της υποψίας-αμφιβολίας και μαχητής των βεβαιοτήτων.

L’écrivain, lartiste, le trouveur Pierre Marcel Montmory, subversif, voix des exclus, anarchiste souriant, témoin des dérives qui se répètent, est plutôt ce grain de sable qui cherche à faire gripper les systèmes entretenant les injustices. L’acuité de son regard dénonce habilement toutes “les saloperies du monde”. Ce poète singulier aime surtout se définir comme un braconnier dans le monde des arts et de la pensée. Son esprit est plus facile à explorer qu’ à magnifier. Il est promoteur du doute et combattant de certitudes.


ΚΑΤΑΓΡΑΦΗ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΣΤΑΝ


Μίλα και κανείς δεν σε ακούει.
Γράψε και κανείς δεν σε διαβάζει.
Οι σοφοί κρύβονται και οι ποιητές εξαφανίζονται.
Οι εκπρόσωποί μας με το ένα αυτί μάς ακούν και με το άλλο
υπακούνε στους εκμεταλλευτές.
Η αστυνομία αποδίδει δικαιοσύνη.
Ο στρατός οργανώνει την τρομοκρατία.
Η βία είναι νόμιμη.
Η σιωπή συνταγματική.
Ο άνδρας εκδικείται τη γυναίκα.
Τα παιδιά παίζουν πόλεμο.
Η Ειρήνη είναι ένα αστείο.
Κανένας καλλιτέχνης αλλά πτώματα.
Καμία Ανθρωπότητα αλλά και ελεημοσύνη.
Κανείς για να μιλήσει και όλος ο κόσμος σιωπά.
Καλλιέργεια των νεκρών μέσα σε ατομικά πεδία.
Το προφητικό σκουπίδι πολιτισμένων ξερασμάτων.
Η ματαιότητα των αρχηγών στα κομμένα αρχίδια.
Τα παιδιά γερόντια που παράγουν τέχνη.
Ο γεροντισμός των καθηγητών της υπακοής.
Οι σοφοί σαπουνισμένοι με την ελπίδα.
Οι αγουροξυπνημένοι έμποροι της ευτυχίας.
Οι δόκτορες των υπερβολών.
Οι χώρες χωρίς φίλους.
Οι φίλοι χωρίς φίλους.
Οι εχθροί φίλοι.
Οι φίλοι εχθροί των φίλων.
Η μοναξιά των κοπαδιών.
Οι βοσκοί σαν λύκοι.
Οι λύκοι σαν βοσκοί.
Η γυναίκα προβατίνα.
Τα αρνιά της θυσίας.
Η ηλικιωμένη νεολαία.
Οι κρεοπώλες της λατρείας.
Τα δάκρυα των προέδρων.
Τα εργοστάσια της θλίψης.
Οι πεινασμένοι άνεργοι.
Η πείνα του τέλους.
Η καταραμένη γυναίκα.
Τα δολοφονημένα κορίτσια.
Τα κακοποιημένα αγόρια.
Οι απόντες πατεράδες.
Η λεία αυτών που γκαστρώνουν.
Οι ταπεινωμένες μητέρες
Οι λεηλατημένοι ωκεανοί.
Το στέρεο έδαφος που κατάντησε άμμος.
Ο σκατένιος ουρανός.
Ο αέρας των πολέμων.
Η άρρωστη βροχή.
Ο ήλιος λίγδας.
Η Σελήνη των τρελών.

…Κι εγώ, εγώ που είμαι κάτω απ’ το μπαλκόνι σου, ωραία μου Τζοκόντα, απαιτώ από σένα να ξεκρεμάσεις το κουτό χαμόγελό σου και την θανατηφόρα μάσκα σου και να χαμογελάς στις λάμψεις της φλόγας, που εκπέμπει το οικόσημο πάνω στο κουστούμι μου, του γκόμενου, και θα κάνεις μπιφτεκάκια από τις καμπύλες σου, θα βάψεις το στόμα σου κόκκινο και τα βλέφαρά σου μπλε, μετά εγώ θ’ αναστενάξω, θα μου χαρίσεις έναν χορό και θα στροβιλιστούμε τρελά στην πλατεία γύρω απ’ το σιντριβάνι που τραγουδά και όλα αυτά πριν με συλλάβουν οι άνθρωποι για: «ερωτικό αδίκημα με επιβαρυντική χαρά».


INVENTAIRE DU GRAND MAGASIN DU MONDISTAN

Parle et personne ne t’écoute.
Ecris et personne ne te lit.
Les savants se cachent et les poètes disparaissent.
Nos représentants nous écoutent d’une oreille et de
l’autre
obéissent aux exploiteurs.
La police rend justice.
L’armée organise la terreur.
La violence est légale.
Le silence est constitutionnel.
L’homme se venge sur la femme.
Les enfants jouent a la guerre.
La paix est une blague.
Aucun artiste mais des cadavres.
Aucune Humanité mais la charité.
Personne pour dire et tout le monde se taire.
Culture de morts dans les champs atomiques.
L’ordure prophétique des vomis civilisés.
La vanité des chefs aux couilles coupées.
Les enfants vieillards qui font de l’art.
La sénilité des professeurs d’obéissance.
Les savants savonnés par l’espérance.
Les lève-tôt marchands de bonheur.
Les docteurs de la fois de trop.
Les pays sans amis.
Les amis sans amis.
Les ennemis amis.
Les amis ennemis des amis.
La solitude des troupeaux.
Les bergers comme des loups.
Des loups comme bergers.
La femme brebis.
Les agneaux du sacrifice.
La jeunesse vieillie.
Les bouchers du culte.
Les larmes des présidents.
Les usines du chagrin.
Les chômeurs de la faim.
La faim de la fin.
La femme maudite.
Les filles assassinées.
Les garçons violentés.
Les pères absents.
Le butin des engrosseurs.
Les mères humiliées.
Les océans pillés.
La terre devenue sable.
Le ciel merdeux.
La mort bleue.
Le vent des guerres.
La pluie malade.
Le Soleil de crasse.
La Lune des fous.

…Et moi, moi qui suis sous ton balcon, belle Joconde, j’exige de toi que tu décroches ton sourire niais et ton masque mortel et que tu ries aux éclats de la flamme que je porte en blason sur mon costume de JULOT et tu feras chair ronde de tes formes, tu peindras ta bouche en rouge et tes paupières en bleue, après quoi je soupirerai, tu m’accorderas une danse et nous tournerons follement sur la place autour de la fontaine a l’eau chantante et tout ceci avant que les gens ne m’arrêtent pour: “délit d’amour avec joie aggravante’’  

2 σχόλια: