4/21/2018

ΔΗΜΗΤΡΗΣ Π. ΚΡΑΝΙΩΤΗΣ (DIMITRIS P. KRANIOTIS) -8 ΠΟΙΗΜΑΤΑ (8 POEMS) ΑΠΟ ΤΗ ΣΥΛΛΟΓΗ ΓΡΑΒΑΤΑ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΑΙΔΟΥΣ, ΚΕΔΡΟΣ 2018



Ο Δημήτρης Π. Κρανιώτης γεννήθηκε το 1966. Κατάγεται από το Στόμιο Λάρισας, όπου μεγάλωσε. Σπούδασε ιατρική στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Ζει στη Λάρισα και εργάζεται ως ιατρός ειδικός παθολόγος.

Το 1980 δημοσίευσε για πρώτη φορά ποιήματά του σε έντυπα της Λάρισας.  Έχει εκδώσει εννέα ποιητικές συλλογές στην Ελλάδα και στο εξωτερικό:  Ίχνη (1985), Πήλινα πρόσωπα (1992), Νοητή γραμμή (2005), Dunes-Dune [Θίνες] (Ρουμανία, 2007), Ενδόγραμμα (Μαλλιάρης Παιδεία, 2010), Edda [Έδδα] (Ρουμανία, 2010), Iluzione [Ψευδαισθήσεις] (Ρουμανία, 2010), Foglie vocali [Φύλλα φωνήεντα] (Ιταλία, 2017) και Γραβάτα δημοσίας αιδούς (Κέδρος, 2018).

Το 2011 επιμελήθηκε και εξέδωσε στα αγγλικά την ανθολογία World poetry 2011 (205 ποιητές από 65 χώρες).

Ποιήματά του έχουν μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες και έχουν δημοσιευθεί σε διάφορες χώρες του κόσμου, ενώ έχει συμμετάσχει σε διεθνή φεστιβάλ ποίησης στο εξωτερικό.

Το 2011 διοργανώθηκαν υπό την προεδρία του στη Λάρισα το 22ο Παγκόσμιο Συνέδριο Ποιητών και το 1ο Μεσογειακό Φεστιβάλ Ποίησης.

Στο διαδίκτυο επιμελείται τον ιστότοπο Poetics @ GR [Τετράδιο Ποίησης]: http://greekpoetics.blogspot.com
Η προσωπική του ιστοσελίδα είναι: http://www.dimitriskraniotis.com

ΠΑΖΛ


Να γεννιέμαι στο δάσος
Από νερό και χώμα
Δέντρο να γίνομαι
Σκορπίζοντας τα φύλλα

Να αιωρούμαι ανίερα
Ως παζλ στον αέρα
Να με τρώνε τα πουλιά
Ως ρυτίδες με χρώμα

Ν’ αναζητώ
Με Silver Αlert
Δίχως όνομα
Εμένα


ΓΡΑΒΑΤΑ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΑΙΔΟΥΣ

Άρχισα να ξηλώνω
Τα ρούχα μου
Ώσπου έμεινα γυμνός
Στη μέση του πουθενά

Φωνάζοντας
Σε μια γλώσσα άγνωστη
(Έτσι κι αλλιώς
Ποιος θα με καταλάβαινε;)

Μα δεν με συνέλαβαν
Για προσβολή δημοσίας αιδούς

Για να σταματήσω τις φωνές
Με κέρασαν αψέντι
Και μ’ έντυσαν στην τρίχα
Όμως τα κορδόνια μου
Δεν ταίριαζαν
Με τη γραβάτα τους

Δεν άφησα ρέστα
Για πουρμπουάρ
Δεν σκόνταψα διαγωνίως

ΔΟΥΝΑΙ ΚΑΙ ΛΑΒΕΙΝ

Σκάψαμε με τα χέρια
Το χώμα της ανάστασης
(Μήτρα ζωής η γη
Υιών και θυγατέρων)

Ποτίζοντας ρίζες
Που αλωνίσαμε
(Δούναι και λαβείν
Κατά φύσιν 
Κεκτημένα)

Ξεθάβοντας νεκρούς
Που αφορίσαμε
(Δούναι και λαβείν
Παρά φύσιν 
Τεκταινόμενα)

ΥΨΙΚΑΜΙΝΟΣ

Πρώιμη στάχτη
Της υψικαμίνου
Πεταμένη στο πέλαγος
Σαν άλλη ξενιτιά
Της μοίρας μας

Το αβέβαιο
Της θέλησής μας
Και το άβατο
Της ηθικής μας

Κάθε πρωί
Που θρηνούμε όνειρα
Κάθε βράδυ
Που κερνάμε υποσχέσεις

ΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ ΠΟΙΗΜΑ

Κόκκινο έβαψα
Τον ουρανό
Μέρες που μ’ έχασα
Και μ’ απαρνήθηκα
Γελώντας αναίτια
Τις έζησα

Kόκκινο έβαψα
Το νερό
Σε δάκρυα μ’ έπνιξα
Και με διέσωσα
Ξεχνώντας τύψεις
Με ξεγέλασα

Kόκκινο έβαψα
Το ποίημα αυτό
Με λέξεις μ’ έσβησα
Και μ’ ανέστησα
Γράφοντας μ’ αίμα
Μ’ εκδικήθηκα


ΑΔΙΑΜΑΡΤΥΡΗΤΕΣ ΠΟΙΝΕΣ

Φόρεσες το «ευ»
Και απώλεσες
Γραπτές παροτρύνσεις
Και προφορικές φιλοφρονήσεις

Ζώντας τελικά μόνος
Σ’ έναν κόσμο
Που συνωστίζεται γύρω σου
Για να σε λιθοβολήσει

Με τετελεσμένα ψεύδη
Κι αδιαμαρτύρητες ποινές

ΔΙΨΑΝΕ ΟΙ ΛΕΞΕΙΣ

Διψάνε οι λέξεις
Και πίνουν κρασί
Να με μεθύσουν

Οργώνω, θερίζω
Μα τώρα σωπαίνω
Μη σβήσουν
Σαν στεγνές κατάρες
Σε ξερά χόρτα

Σπάζω στάμνες
Με υγρή ηχώ
Να ξαποστάσω
Μες στο λιοπύρι
Χωρίς νερό
Με μια χούφτα λάθη

Η ΔΥΣΗ ΤΗΣ ΙΡΙΔΑΣ

Η δύση της ίριδας
Φωτεινών οραμάτων
Θολώνει συναλλαγές ζωής
Βάφοντας γκρι τον ουρανό

Χωρίς βροντές κι αστραπές
Με τα σύννεφα
Να περισσεύουν

Πραμάτεια ελπίδας
Σε παζάρια ψυχών
Που ακυρώνουν
Κάθε διαθήκη του χθες

Χαμένοι στην άλγεβρα
Σε αδιέξοδα
Που μόνο η ποίηση
Μπορεί ν’ ανατρέψει

[Όλα τα ποιήματα προέρχονται από τη συλλογή Γραβάτα δημοσίας αιδούς, Κέδρος 2018]