Πέμπτη, 26 Απριλίου 2018

Μελίτα Τόκα-Καραχάλιου -8 ποιήματα



Η Μελίτα Τόκα-Καραχάλιου γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη από γονείς εκπαιδευτικούς της Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης. Η καταγωγή της μητέρας από Σμύρνη και του πατέρα από Θεσσαλονίκη. Είναι πτυχιούχος της Γαλλικής Γλώσσας και Φιλολογίας από το Α.Π.Θ. Έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στη Sorbonne στις οπτικοακουστικές μεθόδους διδασκαλίας. Δίδαξε σε πολλά σχολεία το ιδεόγραμμα (σχηματικό ποίημα) και έδωσε πολλές διαλέξεις με το ίδιο θέμα. Μέλος της Εταιρείας Λογοτεχνών Θεσσαλονίκης, της Εταιρείας Συγγραφείς της Μεσογείου (Γαλλία) και της Εθνικής Εταιρείας Ελλήνων Συγγραφέων Κύπρου. Ποιήματά της μεταφράστηκαν σε πέντε ξένες γλώσσες. Πολλές διακρίσεις και δημοσιεύσεις σε ανθολογίες, λογοτεχνικά περιοδικά σε Ελλάδα και εξωτερικό. Το 2010 τιμήθηκε στο Παρίσι από τις Χρυσές Λέξεις της Γαλλοφωνίας με το μετάλλιο για το "διάλογο των πολιτισμών". Το 2012 ο Γάλλος Πρόξενος την τίμησε για την προσφορά της στα γράμματα και στον πολιτισμό. Από τις 10 ποιητικές της συλλογές, οι οκτώ είναι δίγλωσσες. Έχει μεταφράσει έργα από τη γαλλική στην ελληνική και από την ιταλική στην ελληνική. Το δοκίμιό της "Από τον Θεόκριτο στο λογογράφημα" μεταφράστηκε στο Ελληνικό Τμήμα του Πανεπιστημίου της Aix-en-Provence το 1998 από την Renee Jacquin. Η ποιητική της συλλογή "Ανάφλεξη στιγμών" παρουσιάστηκε από τον Julien Blaine (περιοδικό Doc(k)s) στο φεστιβάλ ποίησης "Φωνές της Μεσογείου", Lodeve 2007, Γαλλία. Το 2013 η Renaissance Francaise, κίνημα πολιτιστικό στη Γαλλία, την τίμησε με αργυρό μετάλλιο για την προσφορά της στον πολιτισμό. Το περιοδικό "Το Κοράλλι" έκανε αφιέρωμα για το έργο της το 2015 στο τεύχος 6. Στο βιβλίο-μελέτη του Πέτρου Γκολίτση, "Η "άλλη" ποιητική Θεσσαλονίκη", εκδόσεις Ρώμη, Θεσσαλονίκη 2016, γίνεται κριτική μελέτη στο λογοτεχνικό της έργο.

ΚΙ ΑΝ

Η Σελήνη βρέχει το μελάνι της
από το φεγγίτη
στο ρυθμό των τριζονιών.
Στις φυλλωσιές της αγρύπνιας
έρχομαι σε σένα,
σε περιμένω στο ανεβοκατέβασμα της σκάλας
για λίγο τώρα από ηδονή.
Κι αν οι καιροί οξειδωθούν
εσύ θα είσαι πάντα εκεί,
στο σπίτι μας με θεμέλια σύμφωνα αξόδευτα,
με τοίχους φωνήεντα ηλιόλουστα
να γεννάνε κάθε άνοιξη
το καινούριο μας σώμα.
Και η Σελήνη θα εξακολουθεί
να βρέχει το μελάνι της
                            από μνήμη ανέσπερη.


ΤΟ ΜΗΔΕΝ

« Είναι σκοτεινιασμένη ακόμα η θύμησή μου
από το πηγαινέλα σου»
P. Eluard

Είναι  που τα σχήματα τον βασανίζαν πάλι
κι αυτός με σιγουριά κατέληγε στον κύκλο.
Το στρογγυλό σχήμα πάντοτε, χωρίς τις γωνίες,
όπου συνωθούνται  πτώματα του χρόνου.
Οξυγώνια μόνον η θύμησή του,
σαν  πυραμίδα γρανιτένια σε άνυδρο τοπίο.

Πότε αναρριχότανε από τη μια πλευρά
έχοντας στην καρδιά την πιο αρχαία μαργαρίτα,
φλεγόμενη από εκείνη την αναπότρεπτη αναστάτωσή του.
Πότε κατέρρεε από την άλλη, και βούλιαζε
μέσα σε τέλματα από λέξεις κι έμενε ’κει,
ήχος απόρρητος του δικού του συνθλιμμένου χρόνου,
που παρέμενε βουβός και οξυγώνιος.

Όμως αυτός προτιμούσε το στρογγυλό σχήμα,
όπως το μηδέν παραδείγματος χάριν.
Σε χρόνο μηδέν ήθελε να ξεχάσει.

ΚΑΛΕΣΜΑ

Θυμάσαι το σφύριγμα του καραβιού κάθε πρωί;
Πως έσκιζε την αχνιστή ησυχία κι έψαχνε ανυπόμονα
να μας εύρει;
Κάλεσμα ζωής έλεγες.
Τρύπαγε αόρατα τους τοίχους
και κάθονταν προκλητικά
πότε πάνω στο μπουκαλάκι με το ινδιάνικο άρωμα
πούχες τοποθετημένο στην τουαλέτα σου
πότε πάνω στις κινέζικες βελόνες
μ’ αυτές στόλιζες τα μαλλιά σου.

Άλλοτε πάλι κι  αυτό γινότανε τις περισσότερες φορές
θρονιάζονταν μέσα στον καθρέφτη.
Προσπαθώντας τότε να τον καθαρίσεις
έβλεπες τον εαυτό σου να μεταμορφώνεται
σ’ ένα αιχμηρό ερωτηματικό

ΑΠΟΙΚΙΑ ΚΟΧΥΛΙΩΝ

Η βροχή σχεδιάζει σχήματα
που ψάχνουνε το κενό τους
κι επιδεινώνει τη μάχη των ημερών
με την αγωνία της νύχτας.

Αντέχεις στη δοκιμασία,
σημάδεψε τα κομψά πόδια σου,
ως τους ανεμοδείχτες σκαρφαλώνανε
για εντελβάϊς.

Κι ο πόνος,
τι αγκάθι αιχμηρό βγάζει από το άνθος του,
τι δηλητήριο εκτοξεύει από το στόμα του.
Οι ημέρες φεύγουνε - φεύγουνε
κατά την άνοιξη,
με γύψινα φτερά τα χελιδόνια της
δεν καθρεφτίζονται στον αγέρα.
Και η μεγάλη πλατεία της Σελήνης
κρύσταλλο σκοτεινό
από τις παραμορφωμένες ημέρες.

Μόνον οι λέξεις σου,
αποικία κοχυλιών από ασήμι και φως
στο βυθό της καρδιάς μου αρμενίζουν.

ΤΟΣΗ ΖΩΗ ΣΕ ΜΑΡΓΑΡΙΤΑΣ ΠΕΤΑΛΟ

Τόσος χρόνος σε μια στιγμή.
Τόση άνοιξη. Τόσος χειμώνας.

Τόση παραφορά σε ίχνη αστερία
στους έκπληκτους βυθούς.
Τόση ζωή σε μαργαρίτας πέταλο
καταμεσής του ανέμου.
Και να μην γίνεται άλλη διαδρομή να γνωρίζει
πέρα από τη θέρμη των φιλιών
μέχρι τα ηδονικά τοπία των σωμάτων
και της ψυχής το ρόδο, στην αρμονία του απόλυτου.

Γέννηση παρθένας στιγμής, περίλαμπρης,
σάρκα σταλάζεις υπέροχη,
σπέρμα ατίθασο, πνεύμα λαμπερό.
Γεύση ζωής πρωτόπειρη,
διάθλαση αφής πολύσημης.
Ανάβλυσμα απ' τις κυψέλες του άπειρου
μεσ’ στο κενό του κόσμου.

Τόση ζωή με κόμη από φλόγα διαυγή.
Και να μη ξέρει πως ονειρεύεται.
Επειδή γεννηθήκαμε Εμείς.

ΔΩΣΕ ΜΟΥ

Δώσε μου τις λέξεις σου
πόσο πολύ τις θέλω,
άλλοτε στο αιχμηρό μεσημέρι,
βαμμένο στη συναυλία των τζιτζικιών,
άλλοτε στην έφοδο των αισθήσεων
τις πληγωμένες ώρες,
σαν μία φλέβα νερού ανάμεσα σε φράχτες,
μέσα στη σκληρή άπνοια να σπάει τον αιθέρα
για να αναδυθεί η Νύμφη Στιγμή.
Στο ξέφωτο ξανά να εισβάλλει,
εκεί που εκρήγνυνται οι επιθυμίες
κι αχνίζουν των σωμάτων οι ευωδιές.
Δίχως να καρτερεί.
Στο πριν και στο μετά να ξαποστάσει.
Έτσι όπως προστάζει η καρδιά
ή όπως είναι δίκαιο.

ΥΓΡΗ ΚΡΑΥΓΗ

Στη Σούλα Τσατσάκου

Παράπονο φθινοπωρινής βροχής
αθόρυβα κυλάς
απ’ τον γαλάζιο παγετώνα του κορμιού της
σε αρχαία ρυάκια πυρετικά,
που άπλωναν στον ήλιο τη χαρά τους
τις υποσχέσεις τους ντυμένα.

θα ’ρθουν πολλές ημέρες να το γευθούν
θα ’ρθουν πολλές ημέρες
για να το μοιραστούνε.

Η μνήμη σιωπηλή μοιάζει ατελείωτη
κι απ’ τα μικρά παράθυρα της
υάκινθοι φεγγίζουν,
κι όλο το μυστικό των φλογισμένων στιγμών
σε στήθος ήρεμων κυματισμών φωλιάζει.

Στη κουπαστή του χρόνου αραγμένη,
υγρή κραυγή, η νιότη σου.

ΤΑ ΔΙΚΑ ΜΑΣ ΒΗΜΑΤΑ

Μια αχνή φωτεινή γραμμή
μία αστραπή, ίσως τώρα,
μας μαθαίνει τα δικά μας βήματα.
Όχι, δεν έχει μνήμη ο ρυθμός τους.
Σαν τραγούδι ηχεί μέσα μας,
τη μακροζωία του τώρα με αντηχήσεις αφηγείται.
Όχι, δεν έχει μνήμη ο ρυθμός τους.
Μόνον μία πνοή σχηματισμένη
την ομορφιά θηλάζει
από συλλείτουργο αισθήσεων

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου