Παρασκευή, 2 Μαρτίου 2018

ANTONIO CARVAJAL, 4 ΠΟΙΗΜΑΤΑ (4 POEMAS)



ANTONIO CARVAJAL
(Albolote, 1943)

Μετάφραση: Στέλιος Καραγιάννης
(Traducción: Stelios Karayanis)

Doctor en Filología Románica. Profesor Titularde Métrica (Área de Teoría de la Literatura y Literatura Comparada) en la Universidad de Granada. Premio Nacional de la Crítica por Testimonio de invierno (1990), Medalla de Honor de la Fundación Rodríguez-Acosta y Medalla al Mérito de la Ciudad de Granada.Traducido a diversos idiomas, destacan la selección en neerlandés por Marc Galle; la traducción al inglés de Testimonio de invierno y de Alma región luciente por José Luis Vázquez Marruecos y la versión portuguesa de El deseo es un agua, en edición de arte con serigrafías de Antonio Jiménez (António Prates, Lisboa). Es miembro correspondiente de la Academia de Artes y Letras de San Telmo (Málaga) y miembro honorario de la Academia Castellano-Leonesa de la Lengua.

Ο Αντόνιο Καρμπαχάλ είναι διδάκτωρ της Λατινικής Λογοτεχνίας, καθηγητής ομότιμος της μετρικής του πανεπιστημίου της Γρανάδα και ένας από τους πιο φημισμένους ανδαλουσιανούς ποιητές. Από το 1968 έως σήμερα δημοσίευσε πάνω από είκοσι βιβλία ποίησης και λογοτεχνίας. Τιμήθηκε με το κρατικό βραβείο για το έργο του το 1990 και στη συνέχεια με μια σειρά άλλα βραβεία. Είναι μέλος διαφόρων ακαδημιών γραμμάτων στην Ισπανία και τα ποιήματά του έχουν μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες. Για το έργο του έχουν γραφτεί μελέτες και διδακτορικές διατριβές.


A VECES EL AMOR

A veces el amor tiene caricias
frías, como navajas de barbero.
Cierra los ojos. Das tu cuello entero
a un peligroso filo de delicias.

Otras veces se clava como aguja
irisada de sedas en el raso
del bastidor: raso del lento ocaso
donde un cisne precoz se somorguja.

En general, adopta una manera
belicosa, de horcas y cuchillos,
de lanza en ristre o de falcón en mano.

Pero es lo más frecuente que te hiera
con ojos tan serenos y sencillos
como un arroyo fresco en el verano.

ΚΑΠΟΤΕ Ο ΕΡΩΤΑΣ

Κάποτε ο έρωτας έχει χάδια
κρύα, σαν τα ξυράφια του μπαρμπέρη.
Κλείσε τα μάτια. Δίνεις ολόκληρο το λαιμό σου
σε μια επικίνδυνη κόψη απολαύσεων.

Άλλοτε καρφώνεται σαν βελόνα
ιριδίζουσα από μετάξια στο σατέν
των παρασκηνίων: σατέν του αργού λυκόφωτος
όπου ένας τρυφερός κύκνος καταδύεται.

Γενικά, υιοθετεί έναν τρόπο
μαχητικό, της αγχόνης και των μαχαιριών,
της ετοιμοπόλεμης λόγχης ή του γερακιού στο χέρι.

Αλλά το πιο πιθανό είναι να σε πληγώσει
με μάτια τόσο σοβαρά και καθάρια
σαν ένα δροσερό ρυάκι το καλοκαίρι.

LOS DIAS DEL LUTO

Los días de luto dejan
sabor de musgo en la boca
y una nostalgia marchita
de jazmines bajo sombras,
sombra fría y recortada
con negaciones de aurora:
Sufrimos.
Y no sabemos
por qué la sangre arroja
en cálices de silencio
sin futuro y sin aroma,
y buscamos ese instante
en que el llanto nos transporta
caídos, tendidos, rotos
a su alborada remota.

ΟΙ ΜΕΡΕΣ ΤΟΥ ΠΕΝΘΟΥΣ

Οι μέρες του πένθους αφήνουν
μια γεύση από βρύο στο στόμα
και μια νοσταλγία μαραμένη
από γιασεμιά κάτω από σκιές,
σκιά κρύα και διαπερασμένη
από αρνήσεις της αυγής:
Υποφέρουμε. Και δε ξέρουμε
γιατί το αίμα ρέει
σε κάλυκες σιωπής
δίχως μέλλον και δίχως άρωμα,
κι αναζητούμε εκείνη τη στιγμή
που ο θρήνος μας μεταφέρει
πεσμένους, απλωμένους, σπασμένους
στη μακρινή του αυγή.

NO MIRES HACIA ATRÁS

No mires hacia atrás: Ya nada queda:
la casa, el sitio, la ciudad, el soto,
escombro, hueco, ripio, humo remoto
o acaso turbia y leve polvareda.

Mira adelante, aunque te retroceda
el ánimo: El futuro no está roto:
si oscuro, intacto; fértil, porque ignoto.
Quiera tu voluntad, tu ánimo pueda.

Pero si te has vendido a las pasadas
sombras; si esclavitud tasó tu precio
en dos o tres monedas sin sonido,

teme a la libertad, pues no eres recio;
teme a tus fuerzas, pues están gastadas;
teme al futuro, pues será tu olvido.

ΜΗ ΚΟΙΤΑΣ ΠΡΟΣ ΤΑ ΠΙΣΩ

Μη κοιτάς προς τα πίσω: Πια τίποτα δε μένει:
το σπίτι, ο τόπος, η πόλη, το αλσύλλιο,
ερείπιο, κενό, μπάζα, καπνός απόμακρος
ή ίσως ένα θολό κι ανάλαφρο σύννεφο σκόνης.

Κοίτα μπροστά, ακόμη κι αν σε κρατά πίσω
η διάθεσή σου: Το μέλλον δεν έχει τρωθεί:
εάν σκοτεινό, άθικτο παραμένει· γόνιμο, καθότι άγνωστο.
Αν υπάρχει θέληση, το πνεύμα μπορεί.

Αλλά αν έχεις πουληθεί στις σκιές
του παρελθόντος· αν η σκλαβιά όρισε την τιμή σου
σε δυο τρεις πενταροδεκάρες,

φοβού την ελευθερία, γιατί δεν είσαι ακμαίος·
φοβού τις δυνάμεις σου, γιατί έχουν αναλωθεί·
φοβού το μέλλον, γιατί θα είναι η λήθη σου.


IGNORADAS FLORES

Ignoradas flores
de yerbas humildes
le traje del campo

Suntuosos libros
-flores de vitrina-
pusiste en mis manos

Juego y alianzas
de lo más risueño
con lo más callado

No sé si tenemos
los dedos fragantes
de tinta o de pétalos.

ΛΗΣΜΟΝΗΜΕΝΑ ΑΝΘΗ

Λησμονημένα άνθη
από ταπεινά βότανα
σου έφερα απ’ τον κάμπο.

Πολυτελή βιβλία
-άνθη της βιτρίνας-
απόθεσες στα χέρια μου.

Παιχνίδι και συμμαχίες
του πιο χαρωπού
με το πιο σιωπηλό.

Δεν ξέρω αν έχουμε
τα δάχτυλα ευώδη
από μελάνι ή από πέταλα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου