Πέμπτη, 22 Φεβρουαρίου 2018

Δομινικανή ποίηση (Poesía dominicana): MARTHA RIVERA-4 ποιήματα (4 poemas)



Δομινικανή ποίηση
(Poesía dominicana)

MARTHA RIVERA
(Hato Santo Domingo, República Dominicana, 1960)

Μετάφραση: Άννα Στεργίου
(Traducción: Ana Steryíu )

Poeta y novelista. Ha publicado los poemarios 20th Century (aún sin título en español) y otros poemas (1985), Transparencia de mi espejo (1985) y Geometría del vértigo (1995). Su poesía figura en las siguientes antologías: Reunión de poetas: poetas de la crisis, Antología histórica de la poesía dominicana del siglo XX, Sin otro profeta que su canto, Al filo del agua y Juego de imágenes. En 1995 obtuvo el Premio Internacional Casa de Teatro por su novela He olvidado tu nombre, la cual fue publicada en 1997.

Η Μάρθα Ριβέρα είναι μια από τις σημαντικότερες φωνές της πρόσφατης δομινικανής ποίησης. Γεννήθηκε το 1960 στο Άτο του Άγιου Δομίνικου. Δημοσίευσε ποιήματα και πεζογραφήματα από το 1985 έως σήμερα σε διάφορες ανθολογίες και περιοδικά. Βραβεύτηκε το 1995 με το διεθνές βραβείο Casa de Teatro για το μυθιστόρημά της Έχω ξεχάσει τ’ όνομά σου, το οποίο δημοσιεύτηκε το 1997. Η ποίησή της ξεχωρίζει για τον ερωτισμό και τον αισθησιασμό της, ενώ επικεντρώνεται στα ζητήματα που απασχολούν την σύγχρονη γυναίκα.


NO TE ENAMORES

No te enamores de una mujer que lee, de una mujer que siente demasiado, de una mujer que escribe…

No te enamores de una mujer culta, maga, delirante, loca.

No te enamores de una mujer que piensa, que sabe lo que sabe y además sabe volar; una mujer segura de sí misma.

No te enamores de una mujer que se ríe o llora haciendo el amor, que sabe convertir en espíritu su carne; y mucho menos de una que ame la poesía (esas son las más peligrosas), o que se quede media hora contemplando una pintura y no sepa vivir sin la música.

No te enamores de una mujer a la que le interese la política y que sea rebelde y vertigue un inmenso horror por las injusticias. Una a la que le gusten los juegos de fútbol y de pelota y no le guste para nada ver televisión. Ni de una
mujer que es bella sin importar las características de su cara y de su cuerpo.
No te enamores de una mujer intensa, lúdica y lúcida e irreverente.

No quieras enamorarte de una mujer así.

Porque cuando te enamoras de una mujer como esa, se quede ella contigo o no, te ame ella o no, de ella, de una mujer así, JAMAS se regresa.

MΗΝ ΕΡΩΤΕΥΘΕΙΣ

Μην ερωτευτείς γυναίκα που διαβάζει, γυναίκα που αισθάνεται υπερβολικά, γυναίκα που γράφει...

Μην ερωτευτείς γυναίκα καλλιεργημένη, πλανεύτρα, τρελή και παλαβή.

Μην ερωτευτείς γυναίκα που σκέφτεται, που έχει επίγνωση αυτών που ξέρει κι επιπλέον ξέρει να πετά· γυναίκα σίγουρη για τον εαυτό της.

Μην ερωτευτείς γυναίκα που γελά ή κλαίει στον έρωτα, που ξέρει να μετουσιώνει σε πνεύμα τη σάρκα της· πόσο μάλλον κάποια που αγαπά την ποίηση (αυτές είναι οι πιο επικίνδυνες) ή που στέκεται μισή ώρα θαυμάζοντας   έναν πίνακα και που δεν ξέρει να ζει χωρίς τη μουσική.

Μην ερωτευτείς γυναίκα που την ενδιαφέρει η πολιτική, που είναι επαναστάτρια και νιώθει απέραντη φρίκη για κάθε αδικία. Κάποια που της αρέσει το ποδόσφαιρο κι η μπάλα και που σιχαίνεται την τηλεόραση. Ούτε γυναίκα που είναι όμορφη χωρίς να εστιάζει στα χαρακτηριστικά του προσώπου ή του κορμιού της.

Μην ερωτευτείς γυναίκα παθιασμένη, παιχνιδιάρα, διαυγή και βλάσφημη.

Δεν θες να ερωτευτείς μια τέτοια γυναίκα.

Γιατί όταν ερωτεύεσαι γυναίκα όπως αυτή, είτε μείνει μαζί σου είτε όχι, είτε σε αγαπήσει είτε όχι, από εκείνη, από μια τέτοια γυναίκα, ΠΟΤΕ δεν υπάρχει επιστροφή.



POEMA E

Viernes y mayo en este planeta de mi piel
En los arrecifes tibios que me van descifrando

La ciudad existe solamente
En las tímidas luces de mi vientre mordido
Por cangrejos azules y tormentas

Tántrica lluevo desde adentro
Soy mi propio aguacero, soy chubasco
Llovizna de leche templándome
Las sienes y los párpados

Dibujando el placer en la boca de fuego de sus mantras
Esta muerte me encuentra pariéndome a mí misma
Naciéndome yo misma por mi sexo

Acercando los labios al contorno de rosas
Que esconde mis dos pechos
Beso desde tu boca mis pezones
Y te aprieto en mis piernas para darme en el grito

De las celliscas y el viento de mi cuerpo
De la pulsión y el veneno con que sangro
Me resguarda solamente la oración de tu carne
El astil caliente desde donde me enhiesto


ΠΟΙΗΜΑ  Ε

Παρασκευή και Μάης σε τούτον τον πλανήτη του δέρματός μου
Στους θερμούς υφάλους που σιγά σιγά με αποκωδικοποιούν

Η πόλη υπάρχει μόνο
Στα αμυδρά φώτα της δαγκωμένης μου κοιλιάς
Από γαλάζια καβούρια και καταιγίδες

Ταντρική είμαι και βρέχω από μέσα μου
Είμαι η ίδια νεροποντή, είμαι καταιγίδα
Ψιλόβροχο από υγρά που μου χαλαρώνουν
Τους κροτάφους και τα βλέφαρα

Σκιαγραφώντας την ηδονή στο στόμα της φωτιάς των επικλήσεών του
Ετούτος ο θάνατος με βρίσκει να γεννώ τον εαυτό μου
Και γεννιέμαι εγώ η ίδια απ' το φύλο μου

Πλησιάζοντας τα χείλη μου γύρω απ’ τα ρόδα
Που κρύβουν τα δυο μου στήθη
Φιλώ απ’ το στόμα σου τις θηλές μου
Και σε σφίγγω μες στα πόδια μου για να παραδοθώ στην κραυγή

Απ’ το χιονόνερο και τον άνεμο του κορμιού μου
Απ’ την ορμή και το δηλητήριο που αιμορραγώ
Με προφυλάσσει μόνο η προσευχή της σάρκας σου
Η ζεστή λαβή απ’ την οποία ανυψώνομαι


BORGES

Y al final de su vida
infatigable en las tinieblas
sólo la luz del oro de los tigres
poblaba el laberinto
(su universo)

Paradoja de sombras amarillas
es la sombra.


ΜΠΟΡΧΕΣ

Και στο τέλος της ζωής του
ακούραστος στο σκοτάδι
μόνο το φως από το χρυσάφι των τίγρεων
κατοικούσε τον λαβύρινθό του
(τον κόσμο του)

Ένα παράδοξο από σκιές κίτρινες
είναι η σκιά.


POR LOS CAMINOS DE PERICLIS YANOPULOS

Bellísima en su sueño se tendió la mar…
Odyssas Elytis

…la mar en torno hasta el sol, muerte entre las muertes
Costas Cariotakis

Más lejos del mar cuando más cerca
(porque lejos del movimiento de la sombra
están los cuerpos que contemplan sus espejos).
Lejos de esa cifra de estrellas filosas,
caracoles de cristal,
peces blancos y dorados,
algas pequeñas que se ensartan
a los corales oscuros y monumentales,
mar que inventamos
para creernos salvados de lo que somos
entregado mi cuerpo al abandono de los barcos
cerca de olas que chocan en mi carne
y descienden lentamente
sin memoria sin olvido
olas que limpian mis pupilas de otros rostros
aguas espesas y negras
yo el cadáver azul
amanecido el pecho en el insomnio del faro
escuchando el sonido de un mar que me bebe
rota una estatua contra la pelvis
lámpara frágil que oscila entre el ser y el no ser
yo el cadáver azul soy río
y he descubierto al fin
que el mar siempre es ajeno.


ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΤΟΥ ΠΕΡΙΚΛΗ ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΥ

Πανέμορφη μες στ’ όνειρό του πλάγιαζε η θάλασσα…
Οδυσσέας Ελύτης

…πίσω η θάλασσα κι ακόμη,
ο ήλιος θάνατος μες στους θανάτους
Κώστας Καρυωτάκης

Όσο πιο μακριά απ’ τη θάλασσα τόσο πιο κοντά
(γιατί μακριά απ’ την κίνηση της σκιάς
βρίσκονται τα σώματα που θωρούν τις αντανακλάσεις τους).
Μακριά απ’ αυτό το μονόγραμμα από αιχμηρά αστέρια,
από κρυστάλλινα κοχύλια,
από χρυσά και λευκά ψάρια,
από φύκια μικρά που διαπερνούν
τα σκοτεινά και πελώρια κοράλλια,
μακριά απ’ τη θάλασσα που επινοούμε
για να πιστέψουμε ότι σωθήκαμε απ’ αυτό που είμαστε
παραδομένο το κορμί μου στην εγκατάλειψη των καραβιών
κοντά στα κύματα που χτυπούν στη σάρκα μου
και πέφτουν σιγά σιγά
δίχως μνήμη δίχως λήθη
κύματα που καθαρίζουν τις κόρες των ματιών μου από άλλα πρόσωπα
νερά πυκνά και μαύρα
εγώ το γαλάζιο πτώμα
με το στήθος να ξυπνά στην αϋπνία του φάρου
ακούγοντας τον ήχο μιας θάλασσας που με καταπίνει
κι ένα άγαλμα ραγισμένο στη λεκάνη
εύθραυστη λάμπα που ταλαντεύεται ανάμεσα στο είναι και στο μη είναι
εγώ το γαλάζιο πτώμα είμαι ένας ποταμός
και εννόησα τελικά
ότι η θάλασσα είναι πάντα ξένη.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου