Κυριακή, 14 Ιανουαρίου 2018

Clark Ashton Smith, 5 ποιήματα (5 poems)


[Aπό τόμο ποιημάτων του Smith που θα κυκλοφορήσει προσεχώς στις Εκδόσεις Ρώμη] 

(Mετάφραση: Σταύρος Γκιργκένης)
(Translation: Stavros Girgenis)

ΜΥΣΤΗΡΙΟ

Για μένα, που γνωρίζω μόνο
τη γνώση των αισθήσεων την αμφίβολη,
είναι η ψυχή σου πάντα
μυστηριώδης όσο κι η δική μου.

Με τα αυτιά επιχειρώ ν' ακούσω
ένα τραγούδι που δεν είναι ήχος,
με τα μάτια να διαπεράσω το όριο
αόρατων κι αγαπητών πραγμάτων.

Αλλά με απολαυστικούς
τρόπους σκοτεινούς, με λόγια δίχως λέξεις,
κρούουνε οι καρδιές μας, η μια στην άλλη,
την ιστορία που να την πούμε δεν μπορούμε.

Η σάρκα πάνω στη σάρκα
αρθρώνει υπέροχα
την επιθυμία και την έκσταση
μέσα απ’ όλο το λεπτό της πλέγμα.

Σε μια γρήγορη ματιά, ή μέσα
στην κλειστή και δίχως μάτια νύχτα,
σαν φως που συναντιέται με το φως,
η ψυχή μου φάνηκε να κατακτά

μια πλήρη κοινωνία με την δική σου,
βρήκε τη λήθη τη βαθιά
που δεν είναι θάνατος ούτε ύπνος
αλλά πληρέστερη ζωή και θεία.

MYSTERY

To me, who have but known
The senses' doubtful lore,
Thy soul is evermore
Mysterious as mine own.

With ears I strive to hear
A song that is not sound,
With eyes, to pierce the bound
Of things unseen and dear.

But in delectable
Dark ways, and wordless speech,
Our hearts throb each to each
The tale we cannot tell.

The flesh unto the flesh
Utters deliciously
Desire and ecstasy
Through all its subtle mesh.

In a swift glance, or in
The close and eyeless night,
As light that meets with light,
My soul has seemed to win

Communion clear with thine,
Has found the oblivion deep
Which is not death nor sleep
But ampler life divine.

ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΧΘΕΣ

Στις μέρες τις αγαπημένες που μόνοι μοιραστήκαμε,
Λήδα, πέρα από τα φεγγάρια και τα μίλια,
του πόθου μου ο κύκνος έχει πετάξει.

Και πάλι στέκεις, όπως κάποτε στάθηκες,
γυμνή, με φλογισμένα τα μαλλιά απ’ τον ήλιο,
μπροστά απ' το σκοτεινό το δάσος το ελληνικό

που απλώνεται πλάι στη γαλήνια θάλασσα:
κι όλη η καρδιά μου γίνεται αγάπη,
και η αγάπη τις φλέβες μου πληροί.

Καμία Σύριγγα δεν δραπετεύει, ούτε και Σάτυρος αναπηδά
απ’ τις ακίνητες βελανιδιές, τις ζοφερές τις όχθες:
εντός μας σπεύδει η αρχαία τους έκσταση,

σαρώνοντας τον κόσμο πέρα ως πέρα, φέρνοντας
άλλη μια φορά την πολυάνθεμη αρχή
μετά από μια εποχή πραγμάτων δίχως άνθη.

Στις μέρες τις αγαπημένες που μόνοι μοιραστήκαμε,
Λήδα, πέρα από τα φεγγάρια και τα μίλια,
του πόθου μου ο κύκνος έχει πετάξει.


GRECIAN YESTERDAY

To the loved days we shared alone,
Leda, beyond the moons and miles
The swan of my desire has flown.

Again you stand, as once you stood,
Naked, with sun-ignited hair,
Before the dark Hellenic wood

That hangs beside that halcyon sea:
And all my heart is turned to love,
And love fulfills the veins of me.

No Syrinx flees, no satyr sallies
From the still oaks and brooding bays:
In us their ancient rapture rallies

That sweeps away the world, and brings
Once more the many-flowered prime
After an age of flowerless things.

To the loved days we shared alone,
Leda, beyond the moons and miles
The swan of my desire has flown.



ΧΕΙΜΕΡΙΝΟ ΣΕΛΗΝΟΦΩΣ

Της ασημένιας νύχτας η σιωπή
στέκει ορατή πάνω στα πεύκα.
Στο μάρμαρο φεγγάρι γέρνει ημερωμένο
εκεί που τα φασματικά βουνά ονειρεύονται στο φως.

Χλωμές σαν από αιώνιο ύπνο
κοιλάδες μακρινές που έχουν μαγευτεί, παράξενες,
ανάλλαχτες εκτείνονται για πάντα  
κάτω από τη βαθιά της λάμψης την καλύπτρα.

Από χαλύβδινη σμιλεμένο πέτρα σκαλιστή,
ένα αυστηρό και δίχως φύλλα δέντρο φθινοπώρου
με τις σκιές του από έβενο φτιαγμένες
γέρνει μονάχο στον αγρό που στο φεγγάρι είναι στραμμένος.


WINTER MOONLIGHT

The silence of the silver night
Lies visibly upon the pines;
In marble tame the moon declines
Where spectral mountains dream in light.

And pale as with eternal sleep
The enchanted valleys, far and strange,
Extend for ever without change
Beneath the veiling splendors deep.

Carven of steel or fretted stone,
One stark and leafless autumn tree
With shadows made of ebony
Leans on the moon-ward field alone.


ΚΑΤΟΠΙΝ

Υπάρχει μια σιωπή στον κόσμο
από τότε που είπαμε αντίο.
Και μια ομορφιά με ξένη γλώσσα
μια ξένη ιστορία θα ’λεγε.

Υπάρχει μια σιωπή στον κόσμο,
που δεν είναι ειρήνη, ούτε ησυχία.
Πάντα πασχίζω να ξεφύγω από εκεί
και να βαδίσω το δρόμο των θορύβων.

Μα σαν ακούω να βοά η μουσική
σε αίθουσες γεμάτες γέλια,
ένας άλαλος δαίμονας με πάει μπροστά,
κι η σιωπή ακολουθεί από πίσω.


AFTERWARDS

There is a silence in the world
Since we have said farewell;
And beauty with an alien speech
An alien tale would tell.

There is a silence in the world,
Which is not peace nor quiet:
Ever I seek to flee therefrom,
And walk the ways of riot.

But when I hear the music moan
In rooms of thronging laughter,
A tongueless demon drives me forth,
And silence follows after.



ΑΡΑΒΟΥΡΓΗΜΑ

Καθώς αραβουργήματα από έβενο,
τα κυπαρίσσια, με τη σιλουέτα τους,
με τρόπο φανταστικό σχίζουν και διαβρώνουν
ένα φεγγάρι από κίτρινο ελεφαντόδοντο.

Σαν τις λυχνίες τις ανατολίτικες οι ακτίνες καταυγάζουν
ένα φυλλώδες μοτίβο με πολλές πτυχές
κι όλος ο κάμπος πέρα ως πέρα καλύπτεται
με μια περίεργα σχηματισμένη σκοτεινιά.

Καθώς αραβουργήματα από έβενο,
ή σαν αραβικά συμπλέγματα,
για πάντα φαίνονται τα κυπαρίσσια,
μπρος σ’ ένα φεγγάρι από ελεφαντόδοντο.


ARABESQUE

Like arabesques of ebony,
The cypresses, in silhouette,
Fantastically cleave and fret
A moon of yellow ivory.

Like orient lamps the rays illume
A leafy pattern manifold,
And all the field is overscrolled
With curiously figured gloom.

Like arabesques of ebony,
Or like Arabian lattices,
For ever seem the cypresses,
Before a moon of ivory.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου