10/22/2017

Χοσέ Ριέντα, 4 ποιήματα (José Rienda, 4 poemas)




Ισπανική ποίηση της γενιάς του ΄90
Poesía española de la generación de los ΄90

JOSÉ RIENDA  (Granada, 1969)
Μετάφραση: Άννα Στεργίου 
Traducción: Ana Stergiou

Licenciado y doctor en Filología Hispánica, es profesor del Departamento de  Didáctica de la Lengua y la Literatura de la Universidad de Granada.  Como poeta, ha publicado En las hondas lejanías... (Cuadernos del Laurel, Granada,  1991; 2ª edición con el título Margen y deriva: 2004, donde incluye además la  plaquette homenaje a Javier Egea Itinerario al mar); De otro Romanticismo, poemario finalista en el Certamen de Poesía Gustavo Adolfo Bécquer de la Junta de  Andalucía en 1992 (en: Selección de obras, letras jóvenes, Qüásy -editorial/Junta de  Andalucía, Sevilla, 1992), Inventario de Octubre, Premio Federico García Lorca de  Poesía de la Universidad de Granada en 1994 (Fundación Federico García  Lorca/Universidad de Granada, Granada, 1995; 2ª edición en: Editora Municipal,  Granada, 2004, prólogo de Juan J. León) y El porvenir es tarde (Silene Libros,  Granada, 2001, prólogo de Ángela Olalla. Ingresó en la Academia de Buenas Letras  de Granada con el discurso El sueño legible: disertaciones sobre educación y  literatura infantil.

O Χοσέ Ριέντα γεννήθηκε το 1969 στη Γρανάδα. Είναι ποιητής, δοκιμιογράφος και  καθηγητής της Διδακτικής της γλώσσας και της Λογοτεχνίας στο Πανεπιστήμιο της  Γρανάδας και συγγραφέας πολυάριθμων μελετών και βιβλίων παιδικής λογοτεχνίας. Είναι κάτοχος του βραβείου Federico García Lorca (1994) και μέλος της Ακαδημίας  Γραμμάτων της Γρανάδας.

POEMAS / ΠΟΙΗΜΑΤΑ

I
Yo conozco un camino
de pinares ardiendo
que recorro cansado
y que nunca abandono
por si acaso te inventas
una sombra que afirme
la presencia en tu carne.

Yo conozco una casa
donde vuelvo despacio
recogiendo los sauces
que poblaron el bosque
fugitivo y doliente
del momento templado
que me dieras ayer
al crearte en mis ojos.

Yo conozco una isla
por detrás de mi vida
donde reina tu tiempo,
un parte de mundo
que amanece de noche
si preguntas por mí,
unos libros antiguos
que contienen historias
buscadoras de luz
cuando cruza el invierno.

Yo conozco un camino
de pinares que gritan
y destrozan la tarde
preguntando tu nombre.

I
Εγώ ξέρω ένα δρόμο
από φλεγόμενους πευκώνες
που διανύω κουρασμένος
και που ποτέ δεν εγκαταλείπω
μήπως κι ανακαλύψεις
μια σκιά που θα επιβεβαιώσει
την παρουσία μου στο σώμα σου.

Και ξέρω ένα σπίτι
όπου επιστρέφω σιγά σιγά
μαζεύοντας τις ιτιές
που φύτρωσαν στο δάσος
φυγάς και πονεμένος
απ’ τη γαλήνια στιγμή
που θα μου χάριζες χθες
καθώς θα σε σχημάτιζα στα μάτια μου.

Εγώ ξέρω ένα νησί
πέρα απ’ τη ζωή μου
όπου βασιλεύει ο χρόνος σου,
ένα κομμάτι του κόσμου
που ανατέλλει τη νύχτα
αν θες τη γνώμη μου,
κάποια παλιά βιβλία
που περιέχουν ιστορίες
που αναζητούν το φως
όταν έρχεται ο χειμώνας.

Εγώ ξέρω ένα δρόμο
από πευκώνες που κραυγάζουν
και καταστρέφουν τ’ απόβραδο
ρωτώντας για τ’ όνομά σου.


III
Tú ya sabes la historia y siempre el tiempo
vendrá con el trasluz de aquel paisaje
que inventamos detrás de la ciudad
cuando dije que amaba tus canciones
como un intento más para salvarte,
extraña mía, juventud pequeña
del libro más absurdo que escribimos.

III
Εσύ γνωρίζεις ήδη την ιστορία και πάντα θα ‘ρχεται
ο καιρός με την αναλαμπή εκείνου του τοπίου
που επινοήσαμε πίσω από την πόλη
όταν είπα ότι αγαπούσα τα τραγούδια σου
σε μια ύστατη προσπάθεια για να σε σώσω,
μοναδική μου, μικρή μου νιότη
απ’ το πιο παράλογο βιβλίο που γράψαμε.

IV
Siempre era domingo.
Althusser

Te confieso que entonces
fue sencillo vivir,
que la tarde existió
y te amaron los siglos,
que tu mar permanece,
que tu voz no se acaba.

Y me atrevo a escribirte
a pesar de las aves
del invierno que viene,
y me atrevo a nombrarte
como hogar de la historia
la verdad que logramos,
tu ciudad para siempre.

Porque ya las herencias
de los años volvieron,
y nos duelen los bosques
y renuncia este octubre
a las calles del tiempo,
yo me nombro culpable
por el libro que juntos
inventamos huyendo
hacia el mar que nacía,
tu ciudad para siempre,
nuestro hogar extranjero.

IV
Πάντα ήταν Κυριακή.
Althusser


Σου εξομολογούμαι ότι τότε
ήταν απλό να ζεις,
ότι τ’ απόβραδο υπήρξε
και σ’ αγάπησαν οι αιώνες,
ότι η θάλασσά σου παραμένει,
ότι η φωνή σου δεν τελειώνει.

Και τολμώ να σου γράψω
παρά τα πουλιά
του χειμώνα που έρχεται,
και τολμώ να κατονομάσω
ως εστία της ιστορίας
την αλήθεια που μαζί κατακτήσαμε,
την πόλη σου για πάντα.

Γιατί πια οι κληρονομιές
των χρόνων επέστρεψαν,
και μας βασανίζουν τα δάση
κι απαρνιέται αυτός ο Οκτώβρης
τις διαδρομές του χρόνου,
εγώ ένοχο ανακηρύσσω τον εαυτό μου
για το βιβλίο που μαζί
επινοήσαμε δραπετεύοντας
προς τη θάλασσα που γεννιόταν,
την πόλη σου για πάντα,
το ξένο μας σπιτικό.

VI
Sí.
El porvenir es tarde,
tarde porque de golpe fue muy tarde,
tarde porque mañana
será siempre ya tarde para el último muerto,
para los muertos de ahora mismo tarde,
tarde.
¿Dónde están todos?
¿Dónde la voz, los árboles?
¿Adónde la esperanza?
El porvenir es nunca.
Y este mar que mendiga bajo siglos de miedo.
El porvenir es nada.
Y este abismo que anuncia el dolor de los huesos.
Otra historia vecina y extraña sin embargo
y otros ojos cansados que apenas rozan cuerpos,
son muertes, sangre en estas páginas,
en esta luz de hogar deshabitado,
en este bosque frágil sobre el tiempo,
en estas manos tensas
y en estas calles,
en estas lluvias,
enestosrestos...

VI
Ναι.
Το αύριο έχει αργήσει,
έχει αργήσει γιατί ξαφνικά είναι πολύ αργά,
αργά γιατί αύριο
θα είναι πάντα αργά πια για τον τελευταίο νεκρό,
αργά για τους τωρινούς νεκρούς,
αργά.
Πού είναι όλοι αυτοί;
Πού η φωνή τους, τα δέντρα;
Πού η ελπίδα;
Το αύριο είναι ποτέ.
Κι αυτή η θάλασσα που ζητιανεύει κάτω από αιώνες φόβου.
Το αύριο είναι τίποτα.
Κι αυτή η άβυσσος που αναγγέλλει τον πόνο στα κόκαλα.
Άλλη παρόμοια ιστορία, παράξενη ωστόσο
κι άλλα κουρασμένα μάτια που μετά βίας αγγίζουν τα κορμιά,
είναι θάνατοι, αίμα σ’ αυτές τις σελίδες,
σ΄ αυτό το φως του ακατοίκητου σπιτιού,
σ΄ αυτό το εύθραυστο δάσος πέρα απ’ το χρόνο,
σ’ αυτά τα πυρετώδη χέρια
και σ’ αυτούς τους δρόμους,
σ’ αυτές τις βροχές,
σ’ αυτά τα υπολείμματα…