10/20/2017

Αουρόρα Λούκε, 4 ποιήματα (Aurora Luque, 4 poemas)



Ισπανική ποίηση της γενιάς του ΄80
Poesía española de la generación de los ΄80

AURORA LUQUE  (Almería, l962)

Μετάφραση: Άννα Στεργίου
Traducción: Ana Stergiou

Aurora Luque es, ante todo, poeta, aunque practica actividades vinculadas a sus tres  líneas principales de interés: el mundo clásico, la literatura de mujeres y la traducció.  Ha traducido a Meleagro de Gádara (25 epigramas, col. Llama de amor viva, Málaga,  1995) y a María Lainá (Los estuches de las células, Málaga, 2004, en colaboración con  Obdulia Castillo y María López Villalba). Asimismo ha preparado la edición y  traducción de Los dados de Eros. Antología de poesía erótica griega (Hiperión, Madrid,  2000); Safo. Poemas y testimonios (Acantilado, Barcelona, 2004) y Poemas de Renée Vivien (Igitur, Tarragona, 2007.

Η Αουρόρα Λούκε είναι ποιήτρια, δοκιμιογράφος, κριτικός, καθηγήτρια ελληνικής λογοτεχνίας με σοβαρές επιδράσεις στο ποιητικό της έργο από νεοέλληνες ποιητές, όπως οι Καβάφης και Σεφέρης και με χαρακτηριστική τη γενική επίδραση της κλασικής και  νεοελληνικής παράδοσης στο έργο της. Μετέφρασε νεοέλληνες σύγχρονους ποιητές στα  ισπανικά. Θεωρείται ως μια από τις πιο χαρακτηριστικές φωνές της ποίησης της γενιάς  της. Ποιήματά της μεταφράστηκαν σε διάφορες γλώσσες και στα ελληνικά.

DEFINICION DEL ABRAZO
-No temerás los odres destapados de Eolo.
Los vientos se entrecruzan tras los mares,
viajan en las borrascas, pulsan olas turgentes, 
despeinan deportistas y palmeras.
Los abrazos son vientos concentrados y sabios 
-mi noto tú mi céfiro mi bóreas.
No temerás las calles arrasadas,
los bosques descuajados, los altos oleajes.
No temerás los odres destapados de Eolo.

ΟΡΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΕΝΑΓΚΑΛΙΣΜΟΥ
-Μη φοβηθείς τους ανοιχτούς ασκούς του Αιόλου.
Οι άνεμοι διασταυρώνονται πίσω απ’ τις θάλασσες,
ταξιδεύουν με τις καταιγίδες, υψώνουν τεράστια κύματα,
ξεμαλλιάζουν τους αθλητές και τους φοίνικες.
Οι εναγκαλισμοί είναι άνεμοι συγκεντρωμένοι και σοφοί
-ο νότος μου εσύ ο ζέφυρος μου ο βοριάς μου.
Μη φοβηθείς τους ισοπεδωμένους δρόμους,
τα ξεριζωμένα δάση, τις μεγάλες θαλασσοταραχές.
Μη φοβηθείς τους ανοιχτούς ασκούς του Αιόλου.


ACUARELA
Hay viajes que se suman al antiguo color de las pupilas.
Después de ver la isla de Calipso ¿es que acaso Odiseo
volvió a mirar igual? ¿No se fijó un color
como un extraño cúmulo de algas
en sus pupilas viejas? Lo mismo que en los pliegues
mínimos de la piel
se fosilizan besos y desdenes, así los ojos filtran
esa franja turquesa del mar que acuna islas,
medusas de amatista, blancura de navíos.
La piel es vertedero de memoria
lo mismo que el poema. Pero acaso unos ojos
extrañamente verdes de repente dibujen
empapados de luz
un boscoso archipiélago perdido.

ΑΚΟΥΑΡΕΛΑ
Υπάρχουν ταξίδια που προστίθενται στο αρχαίο χρώμα της κόρης του ματιού.
Αφού αντίκρισε το νησί της Καλυψώς, μήπως ο Οδυσσέας
κοίταξε ξανά με τον ίδιο τρόπο; Δεν εντυπώθηκε ένα χρώμα
σαν ένα σωρό παράξενα φύκια
στις παλιές του κόρες; Όπως ακριβώς στις μικροσκοπικές
πτυχές του δέρματος
απολιθώνονται τα φιλιά και η περιφρόνηση, έτσι τα μάτια φιλτράρουν
αυτή την τιρκουάζ λωρίδα της θάλασσας που λικνίζει τα νησιά,
τις βιολετί μέδουσες, τη λευκότητα των καραβιών.
Το δέρμα είναι ο σκουπιδότοπος της μνήμης
το ίδιο και το ποίημα. Αλλά ίσως κάποια μάτια
ιδιαιτέρως πράσινα ζωγραφίσουν ξαφνικά.

POÉTICA
Un equipaje sobrio
-una escuesta sintaxis despojada
y dos pronobres falsos-
para un fin de milenio.Inservible el amor;
?ése es el tema.-?Acaso no me oyes?
¿No basta imaginar que oyes cómo escribo
para quy me parezcan
rentables el hastio y la escritura?
-Desherédame, lengua.No te sirvo.
No acudo a las palabras límpiamente.
Sólo acricio aquellas que me queman
y que saben a labios o a odisea.
Sólo quiero adular a la fmilia
de las palabras muertas del amor.
Será inútil seguir.queda sólo un pronombre.

ΠΟΙΗΤΙΚΗ
 Κάποιες λιτές αποσκευές
–μια λακωνική σύνταξη απογυμνωμένη
και δυο λάθος αντωνυμίες–
για το τέλος μιας χιλιετίας. Ανώφελος ο έρωτας:
αυτό είναι το θέμα. -Μήπως δε μ’ ακούς;
Δε φτάνει να φανταστώ ότι ακούς όπως γράφω
ώστε να μου φανούν επικερδείς η ανία και η γραφή;
-Αποκλήρωσέ με, γλώσσα. Δε σου χρησιμεύω.
Δεν προσεγγίζω τις λέξεις επιδέξια.
Μόνο θωπεύω εκείνες που με καίνε
και που γνωρίζουν από χείλη ή από Οδύσσεια.
Μόνο θέλω να κολακέψω την οικογένεια
των λέξεων που πέθαναν από έρωτα.
Θα είναι ανώφελο να συνεχίσω. Μένει μόνο μια αντωνυμία.

INTERIOR
A menudo converso con mis sueños.
Los invito a salirse de la noche
y se sientan, con trajes neblinosos,
junto a mi mesa sucia de papeles.
y les pregunto sobre su sintaxis
porque se ofenden si hablo de semántica.
Hoy he recuperado de sus manos
un fragmento de ti tan exquisito .
como una noche de junio en Gil de Biedma,
un otoño de Keats o aquel sabor a polo de naranja
de las viejas mañanas de domingo.

EΣΩΤΕΡΙΚΟ
Συχνά συνδιαλέγομαι με τα όνειρά μου.
Τα προσκαλώ να βγουν από τη νύχτα
και κάθονται, με ενδυμασία ομιχλώδη,
δίπλα στο τραπέζι μου βρόμικο απ’ τα χαρτιά.
και τα ρωτάω για τη σύνταξή τους
γιατί προσβάλλονται αν μιλήσω για σημασιολογία.
Σήμερα πήρα από τα χέρια τους
ένα κομμάτι από σένα τόσο εξαίσιο.
σαν μια νύχτα του Ιουνίου στον Χιλ ντε Μπιέδμα,
σαν ένα φθινόπωρο του Κητς ή σαν εκείνη τη γεύση πορτοκαλιού
από τα παλιά κυριακάτικα πρωινά.