11/02/2019

OMAR ORTIZ FORERO (ΟΜΑΡ ΟΡΤΙΘ ΦΟΡΕΡΟ) - 5 ΠΟΙΗΜΑΤΑ (POEMAS)



OMAR ORTIZ FORERO
(Bogotá, 1950)

Edita y dirige desde 1987 la revista de poesía Luna Nueva. Ha publicado 13 libros de poesía de los cuales destacamos: “Las muchachas del circo”, “Diez regiones”, “Un jardín para Milena”, “El libro de las cosas”, (Premio Nacional de Poesía Universidad de Antioquia, 1995) “La luna en el espejo”, “Diario de los seres anónimos”, “Cequíagrande” y la primera edición en España de “Diario de los seres anónimos” que, ampliada y corregida, publica la editorial “La Mirada Malva” en 2015. La editorial Domingo Atrasado publica en noviembre de 2017 “Lista de espera”. En 2019 la editorial francesa L´Hermattan publica una edición bilingüe del “Diario de los seres anónimos”, con traducción de Yves Monino. Se desempeña como director cultural de la Universidad Central del Valle en Tuluá, donde también dirige la Colección Editorial “CantaRana”.

ΟΜΑΡ ΟΡΤΙΘ ΦΟΡΕΡΟ
(Μπογκοτά, 1950)

Εκδίδει και διευθύνει από το 1987 το περιοδικό ποίησης Νέο Φεγγάρι. Έχει εκδώσει 13 βιβλία ποίησης από τα οποία ξεχωρίζουν τα εξής: «Τα κορίτσια του τσίρκου», «Δέκα περιοχές», «Ένας κήπος για τη Μιλένα», «Το βιβλίο των πραγμάτων» (Εθνικό Βραβείο Ποίησης Πανεπιστήμιο της Αντιόχειας, 1995), «Το φεγγάρι στον καθρέφτη», «Ημερολόγιο των ανώνυμων όντων», «Cequíagrande» και η πρώτη έκδοση στην Ισπανία του «Ημερολογίου των ανωνύμων όντων», η οποία, διευρυμένη και διορθωμένη, δημοσιεύτηκε από τον εκδοτικό οίκο La Mirada Malva το 2015. Ο εκδοτικός οίκος Domingo Atrasado δημοσίευσε το Νοέμβριο του 2017 τη «Λίστα αναμονής». Το 2019 ο γαλλικός οίκος L'Hermattan εξέδωσε μια δίγλωσση έκδοση του «Ημερολογίου των ανωνύμων όντων», σε μετάφραση του Ιβ Μονινό. Εργάζεται ως πολιτιστικός διευθυντής του Κεντρικού Πανεπιστημίου της Κοιλάδας στην Τουλουά, όπου διευθύνει επίσης την εκδοτική σειρά «CantaRana».

Μετάφραση: Σταύρος Γκιργκένης
Traducción: Stavros Guirguenis


Ο ΚΑΘΡΕΦΤΗΣ

Δεν είναι αλήθεια ότι τα μάτια είναι ο καθρέφτης της ψυχής.
Αν συνέβαινε κάτι τέτοιο, οι δολοφόνοι θα πέθαιναν φλεγόμενοι,
και δεν συμβαίνει τίποτα, όταν ο βασανιστής
σταυρώνει
και χτενίζεται

EL ESPEJO

No es verdad que los ojos sean el espejo del alma.
Si tal ocurriera, los asesinos caerían fulminados,
y nada sucede, cuando el torturador,
cruza,
y se peina.


ΑΛΜΠΑΤΡΟΣ

Μπροστά από το παράθυρο, ο παλιός ναύτης
Ονειρεύεται τις φάλαινες που διαπλέουν την ψυχή του
Και που το άγριο μάτι του δεν καμάκωσε.
Η καρδιά του είναι πραγματικά ένα μοναδικό
Ναυτικό νεκροταφείο. Όχι αυτό του ποιήματος,
Κείνο που ταξιδεύει σε τούτο το μικρό κύμα
που κυλά αργά στο μάγουλο του.

ALBATROS

Frente a la ventana, el viejo marinero
Sueña las ballenas que navegan por su alma
Y que su ojo feroz no arponeó.
Su corazón es de verdad un único
Cementerio marino. No el del poema,
El que viaja en esa pequeña ola
Que rueda lentamente por su mejilla.

ΝΥΧΤΕΡΙΝΟ

Εδώ είναι η μνήμη,
Σ’ αυτά τα βιβλία, σιωπηλούς μάρτυρες
του λευκού της δέρματος από φεγγάρι, είναι γραμμένη η ιστορία της.
Πρέπει να ψάξεις για τις ρωγμές, όπου η σκιά της,
αυτή τη στιγμή ξεγυμνώνεται. Ποτέ δεν φαντάζεσαι
ότι το αρωματισμένο σεντόνι της αγάπης είναι το σάβανο.
Η καρδιά μου σέρνει ένα χαρταετό, σαν παιδί
που εξαρτά τη ζωή του από την ελαφρότητα ενός φτερού.
Τώρα, όταν η νύχτα είναι πιο πυκνή
Κάποιος σέρνει το πτώμα ενός κορυδαλλού.

NOCTURNO

Aquí está la memoria,
En estos libros, testigos mudos
De su blanca piel de luna, está escrita su historia.
Hay que mirar por las hendijas, donde su sombra,
A esta hora se desnuda. Nunca se piensa
Que la perfumada sábana del amor, sea la mortaja.
Mi corazón arrastra un barrilete, como un niño
Que suspende su vida en la levedad de una pluma.
Ahora, cuando la noche es más espesa
Alguien arrastra el cadáver de una alondra.


ΠΡΟΣΕΥΧΗ

Κύριε
αν το έλεός σου είναι μεγαλύτερο
από τα μάτια της αγαπημένης μου,
συγχώρα με
που την αγαπώ περισσότερο από σένα.
Αλλά αν η σοφία σου
γνωρίζει την καρδιά των ανθρώπων,
τότε, άφησέ μου να μεθύσω με τα φιλιά της.

PLEGARIA

Señor,
si tu misericordia es más grande
que los ojos de mi amada,
perdóname
por amarla a ella más que a ti.
Pero si tu sabiduría
conoce el corazón de los hombres,
entonces permite que me embriague con sus besos.

TO ΠΑΡΑΘΥΡΟ

Παρατηρώ από το δέντρο.
Αναπνέω μέσα από τα φωτεινά φύλλα της γουανάμπανα.
Δεν έχω σώμα, μόνο το μάτι που καθοδηγεί το φως μέσα από τη σχισμή.
Εσύ, αγνοώντας την έξαψη των ματιών μου,
Περιπλανιέσαι με ροδόνερο που μυρίζω μέσα απ’ τα φύλλα.
Ω, εγώ, ο κύριος των κουρτινών!
Είμαι ο καθρέφτης που δεν σε αντανακλά.
Η λεπτομέρεια που δεν σου ανήκει,
Το αρχείο του δέρματός σου,
Η άλλη πλευρά του παραθύρου σου.

LA VENTANA

Atisbo desde el árbol.
Respiro por las hojas brillantes del guanábano.
No tengo cuerpo, sólo el ojo que guía la luz por la rendija.
Tú, ajena al ajetreo de mi pupila,
Te recorres con agua de rosas que huelo por las hojas.
¡Oh yo!, ¡el señor de los visillos!
Soy el espejo que no te refleja.
La minucia que no te pertenece,
El archivo de tu piel,
La otra orilla de tu ventana.